อะไรมาก พร้อมกับท่าทีนิ่งขรึม ซึ่งตลอดทางเขาเพียงถามแค่สิ่งที่ต้องถามเท่านั้น นอกจากนั้นเขาก็นิ่งเงียบตามเดิม
เนินเขาที่ยังคงเขียวขจี ภายใต้แสงแดดในยามเช้านั้นยิ่งทำให้พวกมันดูมีพลังมากยิ่งขึ้น เพียงแค่ทอดสายตามองออกไปไกลๆ ภายในจิตใจก็เกิดความโล่งอกขึ้นมาไม่น้อย
ตอนที่ไป ไปอย่างไร ในตอนที่ที่กลับมาก็เป็นเช่นนั้น เฉินเฟิงยังคงคอยแบกกล่องยาเดินตามหลังพวกเธอสองคน ในขณะที่ชายจากตระกูลเชียนคนนั้นก็คอยช่วยพวกเขาลากกระเป๋า และเพียงไม่นานพวกเขาก็มองเห็นประตูบ้านที่อยู่ตรงเนินเขา
แต่คิดไม่ถึงเลยว่าจะคนจำนวนหนึ่งมายืนอยู่บริเวณหน้าประตู และในตอนที่พวกเฉินเฟิงเดินเข้าไป คนเหล่านั้นต่างพากันเหลียวหันมามองพวกเขา
ซึ่งพวกเขาเจ็ดแปดคนล้วนเป็นผู้ชายหมดเลย นอกจากมีชายหลังค่อมที่เป็นชายชราแล้ว คนอื่นๆ ดูอายุยังน้อยกันหมดเลย โดยพวกเขายืนเรียงกันอยู่ข้างๆ ชายชราคนนั้น และในขณะที่คนอื่นๆ ต่างสวมชุดสีดำกันหมด กลับมีชายคนหนึ่งที่ดูเหมือนจะมีอายุน้อยที่สุดในนั้นสวมเสื้อเชิ้ตลำลองและกางเกงยีนแฟชั่น
แต่การแต่งตัวของคนเหล่านั้นถือว่ายังธรรมดาและสามารถพบเห็นได้ทั่วไป ทว่าชายชรากลับเป็นคนเดียวที่สวมใส่ชุดฉางเผาสีเหลืองซีดสุดหลวมพร้อมคาดด้วยสายรัดเอว และเกล้าผมมวยไว้กลางหัวปักด้วยปิ่นปักผม ดูแล้วให้ความรู้สึกเหมือนนักพรตโบราณอะไรอย่างนั้น
โดยตอนนี้ชายชรากำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ และคนกลุ่มนี้ดูเหมือนว่าตั้งใจมาเฝ้า
