อาย
ก่อนจะพูดกับเฉินเฟิงด้วยเสียงเบาๆ ： “เอาล่ะ วางฉันลงนอนเถอะ”
ถึงแม้เฉินเฟิงจะรู้สึกสบายเวลาที่มีร่างกายอันอ่อนนุ่มนี้อยู่ในอ้อมแขน แต่เพราะไม่ต้องการให้หลงหลินเข้าใจเขาผิด และด้วยความที่ทั้งสองเคยมีเรื่องขุ่นเคืองกันมาก่อนอยู่แล้ว ดังนั้นเมื่อเธอพูดจบ เขาจึงวางตัวเธอลงไปอย่างว่าง่าย
และในตอนนี้เมื่อได้เห็นว่าพี่สาวไม่เป็นอะไรแล้ว เฟิ่งซีจากที่มีความหดหู่ใจก็ค่อยๆ รู้สึกผ่อนคลายลง เธอที่ไม่อยากจะรบกวนเวลาพักผ่อนของหลงหลิน จึงเข้าไปพูดคุยกับหลงหลินสองสามคำก็เดินออกมาพร้อมกับเฉินเฟิง
ซึ่งในขณะที่กำลังเดินออกประตูไปก็เห็นเชียนสวนยี่เดินเข้ามาพอดี
เพราะว่าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นในบ้านตระกูลเชียน เขาเองจึงรู้สึกผิดเป็นอย่างมาก และอันที่จริงเมื่อวานนี้เขาอยากจะเข้าไปกล่าวขอโทษจนแทบทนไม่ได้ แต่ด้วยสถานการณ์ตอนนั้นมีเพียงแค่เฟิ่งซีที่ยังมีสติ และเฟิ่งซีเองก็ดูเป็นห่วงหลงหลินอย่างมาก จึงทำให้เธอไม่มีอารมณ์ที่จะมาพูดคุยกับเชียนสวนยี่มากนัก
ดังนั้นวันนี้จึงได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง ซึ่งเขามาที่นี่ก็เพื่อกล่าวคำขอโทษ และทางด้านเฉินเฟิงที่เห็นเขาก็รู้สึกโกรธเคืองอย่างมากเช่นกัน
เขาคิดเสมอว่าการอยู่ในบ้านตระกูลเชียนจะต้องมีความปลอดภัยอย่างมาก เพราะพวกเขาถือเป็นตระกูลที่มีอำนาจแข็งแกร่งที่สุดในทะเลทรายแห่งนี้ แต่กลับกลายเป็นว่าพวกเขาดันต้องมาเจอกับเหตุการณ์แบบนี้เสียได้ แล้วแบบนี้จะไม่ให้เฉินเฟิงโก
