ำได้เพียงแค่ร้องขอกับเฉินเฟิงอีกครั้งเท่านั้น ： “ช่วยประคองฉันขึ้นหน่อย”
เฉินเฟิงนั่งลงไปตรงขอบเตียงของหลงหลิน พร้อมกับเอื้อมมือไปประคองหลังของหลงหลินเอาไว้ โดยที่ร่างกายนั้นเพรียวบางไม่ถึงครึ่งไหล่ของเฉินเฟิงด้วยซ้ำ
เฉินเฟิงค่อยๆ ประคองเธอขึ้นมา ทำให้เขาพอจะมองเห็นผิวละเอียดสีขาวนวลบนต้นคอของหลงหลินพร้อมทั้งขนจางๆ ที่กำลังขยับไปตามการเคลื่อนไหว
เฉินเฟิงรีบตวาดสายตาออกไปทางอื่น ส่วนหลงหลินที่เพิ่งลุกขึ้นนั่งก็ไม่ได้สังเกตเห็นสายตาของเขา และเพียงแค่ดื่มน้ำในมือของเฉินเฟิงโดยไม่พูดอะไร
แต่เมื่อไม่สามารถควบคุมตัวเองได้ เธอจึงไร้ซึ่งหนทางและได้เพียงแค่ใช้ปากพยายามดื่มน้ำแก้วนี้ให้หมด พร้อมกับยื่นหน้าลงไปดื่มน้ำอย่างเลี่ยงไม่ได้
ทางด้านเฉินเฟิงที่สังเกตเห็นเขาจึงค่อยๆ ยกแก้วน้ำขึ้นให้หลงหลินได้ดื่มน้ำในแก้วจนหมด
กระทั่งดื่มน้ำเสร็จ เฉินเฟิงจึงนำแก้วน้ำกลับไปวางที่เดิม ในขณะที่หลงหลินแสดงท่าทีเหมือนจะยังต้องการน้ำเพิ่มอีก
แต่แล้วเธอกลับไม่ได้ร้องขอเพิ่ม เพียงแต่มองไปยังเฉินเฟิงที่อยู่ข้างกาย เพราะว่าตอนนี้เฉินเฟิงเป็นคนที่ประคองเธอขึ้นมาดังนั้นจึงทำให้ทั้งสองใกล้ชิดกันอย่างมาก
และนั่นทำให้กลิ่นเฉพาะที่มีในร่างกายของผู้ชายลอยเข้ามาในจมูกของเธออย่างต่อเนื่อง ซึ่งกลิ่นแบบนี้ทำให้เธอคิดถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในคืนวันนั้นขึ้นมาโดยไม่ทันตั้งตัว แล้วทันใดนั้นใบหน้าของเธอก็แดงระเรื่อด้วยความเขิน
