พของผู้ชายนั้น น่าจะคุ้นชินเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คนมากมาย ดูแล้วก็ไม่น่าจะเป็นคนที่ร้ายกาจอะไรมากนัก
ส่วนหญิงสาวคนนั้นแค่มองผ่านเว็บเดียว ก็แลดูสวยดี แต่ก็ไม่ถึงกับสวยสะดุดตาแบบนั้น
หลังจากที่เฉินเฟิงขึ้นรถแล้ว ก็พูดขอบคุณว่า “ขอบคุณพี่ชายมากเลย ไม่งั้นแล้วฉันก็คงกลับไปไม่สะดวก”
ชายวัยกลางคนคนนั้นก็ยิ้มแล้วพูดว่า “เรื่องแค่นิดเดียวเอง เพียงแต่ว่านึกไม่ถึงจะมาพบกับคุณชายเฉินที่นี่ได้”
เฉินเฟิงถามอย่างประหลาดใจว่า “ยังไงเหรอ? คุณรู้จักฉันด้วยเหรอ?”
เขานึกไม่ถึงว่าฝ่ายนั้นจะรู้จักตัวเองด้วย แต่ว่าเขากลับไม่เคยรู้จักฝ่ายนั้นเลย
ชายวัยกลางคนพูดว่า “คุณชายเฉินผู้มากบารมีมักจะลืมง่าย ปีที่แล้วพวกเรายังเคยพบหน้ากันครั้งหนึ่ง ก็ที่ยันเจียงไง ในตอนนั้นผมยังได้พูดคุยกับคุณชายเฉินด้วยเลย”
เฉินเฟิงก็ยังคงคิดไม่ออก ได้แต่ยิ้มตามมารยาทแล้วพูดว่า “อ๋อเหรอ ฉันก็ว่าคุณทำไมดูคุ้นหน้าคุ้นตาอย่างงั้น”
ฝ่ายนั้นก็คงดูออกว่าเฉินเฟิงกำลังเสแสร้งแกล้งทำ แต่ก็ไม่ได้พูดฉีกหน้าอะไร เขายังคงยิ้มเหมือนเดิมแล้วพูดว่า “วันนี้ก่อนออกมา ฉันยังนึกอยู่เลยว่าถ้ามาที่นี่จะได้พบเจอคุณชายเฉินหรือเปล่า นึกไม่ถึงเลยฉันจะได้มาพบจริงๆด้วย อย่างน้อยสถานที่แห่งนี้ตระกูลเชียนจะต้องเชื้อเชิญคุณชายเฉินอย่างแน่นอน”
เฉินเฟิงพูดว่า “เพียงแต่พอดีมาอยู่แถวนี้ ดังนั้นจึงได้เข้ามาด้วย”
อีกฝ่ายพูดว่า “คุณชายเฉินเป็นคนที่ทำงานใหญ่โต ทุกๆนาทีก
