หมือนว่าความมึนเมาทำให้เขาแม้จะทำท่าทางเช่นนี้ก็ยังลำบาก
เฉินเฟิงหัวเราะแล้วพูดว่า “แต่ว่าฉันดูแล้วนะว่าเหล้านี้ แกก็คงดื่มเพราะว่าเธอแหละ เธอคงไม่ใช่คนสำคัญที่สุดคนนั้นของแกสินะ”
เพิ่งจะพูดจบ ร่างของเชียนหนิงก็เซเข้าไปใกล้ตรงหน้าเฉินเฟิง กลิ่นเหล้าที่รุนแรงทำให้เฉินเฟิงต้องขมวดคิ้ว เขามองดูเชียนหนิงอย่างน่ารังเกียจ แต่ก็แค่ใช้มือปิดจมูกตัวเองไว้ ไม่ได้ผลักไสเชียนหนิงออกไป
“แกก็รู้อีกแล้วนะ!” เขากำลังยิ้มเจื่อนๆ
เฉินเฟิงก็แค่เดาส่งเดช แต่ก็เดาถูกแล้ว เขาถามอย่างประหลาดใจว่า “ฉันได้ยินว่าคนที่เธอแต่งงานด้วยเป็นถึงคุณชายตระกูลอู๋แห่งภาคตะวันตกเฉียงใต้เชียวนะ เป็นที่ไฝฝันของผู้คนจำนวนมากเลยทีเดียวล่ะ คนสำคัญของแกคนนั้น ก็นับว่ามีบุญวาสนาดีจริงเลย”
เชียนหนิงส่ายหน้า เขายังสามารถฟังคำพูดของเฉินเฟิงได้อย่างชัดเจน ก็ไม่รู้ว่าเขาเมาจริงหรือไม่
“ตระกูลอู๋ ตระกูลอู๋เฮงซวย” เขาร้องตะโกนออกมากะทันหัน
ทันใดนั้นก็มีสายตามองมายังพวกเขา แม้แต่เฉินเฟิงก็รู้สึกเคอะเขินไปด้วย แต่ยังดีที่ทุกคนต่างก็รู้จักเชียนหนิง จึงไม่มีใครเดินเข้ามา “ฉันน่าจะอยู่ห่างแกหน่อยจะดีกว่านะ ไม่งั้นถูกไล่ออกจากตระกูลเชียน ฉันก็จะไม่แปลกใจเลย”
ถึงแม้จะพูดเช่นนั้นก็ตาม แต่ว่าเฉินเฟิงก็ยังคงนั่งอยู่ที่นั่นเช่นเดิม
“ฮึ่ม พวกแกมองเห็นแต่ความยิ่งใหญ่ของตระกูลอู๋ มองว่าพวกเขาเป็นตระกูลใหญ่ แต่ว่าเรื่องราวบัดซบสกปรกที่อยู่เบื้องหล
