น้า “นี่ไม่ใช่เรื่องโง่ นี่เป็นเรื่องที่ฉันควรจะทำ และเป็นเรื่องที่ฉันจำเป็นต้องทำด้วย”
เขาดูเป็นเหมือนว่าจะสร่างเมาแล้ว แต่ว่าเฉินเฟิงยังหวังลึกๆว่าคำพูดของเขาตอนนี้ก็เพียงพูดเพ้อเจ้อไปเท่านั้น หลังจากนอนหลับตื่นขึ้นมา ก็คงลืมไปหมดแล้ว
“แกชี้ทางสว่างให้ฉัน ฉันจะพาเธอหนีไป”
พูดพลาง เชียนหนิงก็ลุกขึ้นยืน
แต่ว่าเฉินเฟิงลากเขากลับมานั่งที่เดิม แล้วพูดว่า “แกอยากตายก็แล้วไป แต่อยากบอกว่าฉันเป็นคนพูดก็แล้วกัน”
เชียนหนิงก็ยังยืนอยู่เหมือนเดิม แต่ไม่ได้ตอบตกลงกับเฉินเฟิง ก็ดูเหมือนไม่ได้ปฏิเสธเช่นกัน
แต่ว่ายิ่งเป็นเช่นนี้แล้ว ก็ยิ่งทำให้น่าเป็นห่วงมากขึ้น
เฉินเฟิงรีบตามเข้าไป เขาบอกว่า “ต่อให้แกอยากจะพาคนหนีไป แต่ว่าแกเดินเข้าไปแบบนี้ ก็ทำอะไรไม่ได้หรอก”
เดิมทีเขาคิดที่จะถ่วงเวลาเชียนหนิงไว้ และหวังว่าให้เขาล้มเลิกความตั้งใจนี้ก็ยิ่งดีที่สุด
เชียนหนิงก็หยุดลงมาจริงๆ ยืนอยู่ตรงนั้น ดูเหมือนว่ากำลังครุ่นคิดอยู่ว่าจะทำอย่างไรดี
“ที่นี่เป็นบ้านตระกูลเชียน คิดว่าแกคงจะคุ้นเคยมากกว่าฉัน ที่นี่ยังมียอดฝีมือจำนวนมากมาย ส่วนแกจะสามารถรับมือได้สักเท่าไหร่เชียว อีกทั้งแกแค่อยากจะได้เห็นหน้าเจ้าสาว ก็ไม่ใช่เรื่องที่ง่ายอย่างที่คิดแล้ว” เฉินเฟิงพูดต่อไปอีก
เชียนหนิงดูเหมือนฟังเข้าหูบ้างแล้ว เพียงแต่ว่าในใจของเขาร้อนรนมากเกินไป ไม่ใช่ขาดสติสัมปชัญญะไปเสียหมด
