กกุ้ยฮวาที่ปลูกสลับสีขาวกับสีเหลืองเต็มไปหมด สวนดอกไม้นี้ใหญ่โตมาก บนพื้นเต็มไปด้วยกลีบดอกที่ร่วงโรยปกคลุมไปทั่วทั้งสวนแห่งนี้
เฉินเฟิงค่อยๆเดินเข้าไปอย่างช้าๆ สงบเงียบมากราวกับสัมผัสใกล้ชิดกับธรรมชาติ ทำให้รู้สึกผ่อนคลายสบายทั้งกายใจ
เดินไปยังไม่ถึงร้อยก้าว ในที่สุดก็ได้เห็นอาหารว่างที่ชายคนนั้นเอ่ยถึง มีโต๊ะเก้าอี้หวายสี่ห้าชุดวางอยู่ ไม่ได้ทำลายบรรยากาศที่นี่เลย กลับเพิ่มความสงบนิ่งในบรรยากาศมากขึ้น เฉินเฟิงจึงเดินเข้าไปนั่งลง แล้วหยิบขนมบนโต๊ะขึ้นมาชิ้นหนึ่ง มองดูก็รู้ว่าเป็นขนมดอกกุ้ยฮวา ลองชิมไปคำหนึ่ง รู้สึกรสชาติก็ไม่เลวเลย
จึงนั่งสบายอารมณ์ที่นี่ เพื่อรอเวลาอาหารเย็น
สายลมยามฤดูใบไม้ร่วงพัดผ่านมา กลีบดอกราวกับสายฝนสีเหลืองทองโปรยปรายลงมา แลดูช่างตระการตายิ่งนัก ร่วงหล่นลงมาตรงข้างกายของเฉินเฟิง เฉินเฟิงใช้มือปัดกลีบดอกบนไหล่ออกไป กลับเห็นว่ามีคนเดินเข้ามาหาจากด้านหลัง
เป็นหญิงสาวคนหนึ่ง เฉินเฟิงเพ่งมองดูก็จำได้ว่าเป็นหญิงสาวที่อยู่กับเซียงหลันคนนั้น
ส่วนเชียนเสี่ยวหยุนก็นึกไม่ถึงว่าในสวนป๋ายกุ้ยก็ยังมีคนอื่นอยู่อีก เดิมทีคิดจะเดินจากไปแล้ว แต่เห็นว่าไม่ใช่คนอื่น เคยพบหน้ากันครั้งหนึ่งแล้ว
ในเมื่อไม่ใช่คนตระกูลเชียน เธอก็ยิ่งไม่มีความคิดที่จะหลบหน้า จึงเดินเข้าไปหา
“คุณมาอยู่ที่นี่ได้ยังไงล่ะ?” เมื่อมาถึงข้างตัวเฉินเฟิงแล้ว เชียนเสี่ยวหยุนถาม
“พบกันคราวที่แล้ว ฉันยังไม่ได้ถ
