ปยังเฉินเฟิงด้วยความประหลาดใจราวกับไม่คิดว่าเฉินเฟิงจะพูดประโยคแบบนี้ออกมาได้ จากนั้นเธอก็เงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับอีกครั้ง ： “ประสาท พวกคุณทั้งสองคนมันประสาทแดก”
เมื่อพูดจบเธอก็หวังจะถือของเดินออกไป
แต่ทางด้านเฉินเฟิงไม่ยอมที่จะปล่อยผู้หญิงคนนี้ไปง่ายๆ แบบนี้ เขาจึงเข้าไปขวางหน้าอีกฝ่ายเอาไว้ ก่อนจะยิ้มออกมา ： “ทำไม ไม่กล้าแล้วหรือไง？คุณบอกว่าผมมันไอ้คนจนไม่ใช่หรือไง นี่กับแค่ไอ้คนจนคนหนึ่งคุณก็สู้ด้วยไม่ได้งั้นหรอ”
“หลีกไป！” หญิงสาวคนนั้นตะโกน
เฉินเฟิงถูกเธอผลักออก จากนั้นพนักงานที่อยู่อีกด้านก็เดินเข้ามากล่าวเกลี้ยกล่อม
“คุณผู้ชายค่ะ ที่นี่เป็นพื้นที่สาธารณะ คุณผู้ชายได้โปรดอย่าก่อความวุ่นวายแบบนี้อีกเลยนะคะ”
หลี่จื่อเยว่ที่ได้ยินพนักงานพูดแบบนี้ก็รู้สึกโกรธขึ้นมา： “เมื่อกี้ที่เธอว่าพวกเราทำไมไม่เห็นว่าพวกคุณจะพูดอะไรเลย ทำไมตอนนี้ถึงได้ออกหน้ามาช่วยพูดแทนหล่อนด้วย”
พนักงานคนนั้นรีบแย้งขึ้นมา ： “คุณผู้ชายค่ะ คุณอย่าได้ไปถือความกับสุภาพสตรีคนหนึ่งเลยนะคะ ？แบบนี้มันจะดูไม่มีความเป็นสุภาพบุรุษเลยนะคะ”
เฉินเฟิงยิ้มขึ้นมาก่อนจะพูดต่อ： “สุภาพบุรุษ ？ผมไม่ต้องการ ผมก็แค่อยากรู้ว่าที่จริงแล้วผู้หญิงคนนี้มีเงินเยอะกว่าผมหรือเปล่า”
พนักงานตะเบ็งเสียงดังขึ้น： “คุณผู้ชายค่ะ ถ้าหากคุณยังทำแบบนี้ฉันคงจะต้องเรียก รปภ.แล้วนะคะ”
เห็นได้ชัดเลยว่าพนักงานคนนี้ไม่กล้าที่จะมีเรื่องกับลูกค้าที่ชื่อ
