เหรอ”
เสียงนี้ทำให้เจี่ยตงตกใจจนไม่กล้าฟังต่อ
“ไม่กล้า ไม่กล้า จะไปเดี๋ยวนี้”
และก็ไม่สนใจพวกนักเลงที่พามาและกำลังนอนกองอยู่บนพื้น กระเสือกกระสนฉี่ราดกางเกงกลับไป“ท่านนักพรต ที่นี่ไม่ใช่ที่ๆไว้พูดคุย เราไปหาที่พูดคุยรายละเอียดกันดีกว่า”
แต่ชิงชิวโบกมือแล้วพูด
“อาตมาไม่รบกวนพสกแล้ว เพียงแค่บังเอิญผ่าน คิดไม่ถึงว่าอาตมาจะได้เจอคนที่ศีลเสมอกัน เกิดความปิติ จึงแวะคุยสองสามคำ หลังจากสองสามคำแล้ว อาตมาจะออกเดินทาง”
เมื่อเห็นนักพรตไม่ยินยอม เฉินเฟิงก็ไม่ได้ฝืนบังคับ
“นักพรตเชิญกล่าว”
“ออกเดินทางรอนแรมนานปี การเฟ้นหาวิทยายุทธ์สูงสุดเป็นสิ่งที่อาตมาตามหาชั่วชีวิต แต่วันนี้ อาตมาเพิ่งตื่นรู้ คำสอนเต๋าฟ้าดินกำหนด มิใช่คนธรรมดาสามารถแปดเปื้อนได้”
“หมายความว่าอย่างไร”
“เพียงแค่จำนวนสามสี่เท่านั้น ไม่ถึงสิบสอง หากปราศจากเบาะแสปรมาจารย์ คงไร้ซึ่งผล”
เฉินเฟิงราวถูกสายฟ้าฟาด ปรมาจารย์ที่อยู่ข้างนอกในตอนนี้มีไม่ถึงสิบสอง แต่ปรมาจารย์ที่เหลืออยู่ และสำเร็จวิชา ทำให้เขารู้ว่าเพียงแค่รอปรมาจารย์ปรากฏตัว เขาถึงจะได้มีโอกาสเข้าสู่พรมแดน
แต่การปรากฏตัวของปรมาจารย์นั้นโอกาสน้อยนิดนัก
หลินชิงตี้บิดาของหวั่นชิวก็นับเป็นหนึ่ง แต่การสืบทอดนั้นกลับโดนผู้อื่นแย่งไป
ในขณะที่เฉินเฟิงกำลังครุ่นคิด ชิงชิวก็ขัดจังหวะความคิดพอดี
“ลาก่อนสหายพรต！”
พูดจบไม่รอเฉินเฟิงรั้งตัว เขาก็หมุนตัวจากไป
กระบี่ยาวด้านหลังกระเพื่อมตาม
