ก แกก็ไปฝึกในท้องแม่แล้วกัน มึงก็คงไม่เก่งไปกว่ากูสักเท่าไหร่หรอก”
เจี่ยตงยิ้มเจ้าเล่ห์
เฉินเฟิงเองก็ยิ้ม
ค่ารักษาในการวิวาทนั้นสูงจริงๆ ยาก็มีน้อย บางอย่างใช้เงินซื้อไม่ได้ด้วย
แต่นี่เป็นแค่วิทยายุทธ์ทั่วไปของเจี่ยตง สำหรับเขาแล้วใช้ไม่ได้หรอก
“ดูท่าแกมั่นใจในตัวเองมากนะ ฉันไม่มีเงิน แต่แฟนฉันมี！ถ้าฉันอยู่กับเธอตั้งแต่เด็ก ป่านนี้คงได้สมบัติมากมายแล้วล่ะ”
เฉินเฟิงแค่เล่นสนุก แต่เจี่ยตงมองหลินหวั่นชิว นาฬิกาที่ข้อมือเธอ ชุดที่สวมใส่ กระเป๋าที่สะพาย ถ้าเป็นแบบที่เฉินเฟิงพูด เงินก็ไม่นับประสาอะไร
เจี่ยตงก็ไม่ใช่คนโง่ จะไปเชื่อง่ายๆได้อย่างไร
“พล่ามน้อยๆหน่อย ให้กูซ้อมจนมึงต้องร้องเรียกแม่ก่อน จะดูว่าจะหัวเราะออกไหม”
เขาเรียนวิชากรงเล็บราชสีห์ เรียนวิทยายุทธ์เฉพาะ แค่ยกมือก็เหมือนสิงโตตะปบ
เฉินเฟิงไม่ขยับ สีหน้าเรียบเฉย พูดกับหลินหวั่นชิวเสียงค่อย
“คุณไปรอข้างๆก่อน แป๊บเดียว”
กำลังสู้รบ เฉินเฟิงยังกล้าหันไปคุยกับหลินหวั่นชิว หลังจากโดนดูถูกเจี่ยตงย่อมเดือดดาล เฉินเฟิงเองก็ผิดพลาด เขากระโดดตะปบไปตอนเฉินเฟิงเผลอ
หลินหวั่นชิวได้ยินคำสั่งของเฉินเฟิง มองไปที่เขาและก้าวถอยไปสองก้าวอย่างเชื่อมั่น รักษาระยะห่างตอนนี้เจี่ยตงเข้ามาใกล้ตัว ตวัดนิ้ว เล็งไปที่ลำคอเฉินเฟิง เตรียมจู่โจมเอาชีวิต ตั้งใจวางยาพิษ เห็นรอยแผลได้
แต่นิ้วอยู่ห่างจากคอสามเซ็นต์ก็ยากจะเข้าถึง มือของเขากำนิ้วไว้
ใจคิดไม่ถึงว่า
