จี่ยตงจะยืมคน เขาก็รู้ว่าเจี่ยตงหมายความว่าอะไร
“คุณชายเจี่ยต้องการคนที่แข็งแกร่งหน่อยใช่ไหม ที่นี่คือเมืองเยี่ยนจิง ผมแนะนำว่าอย่าก่อเรื่องเลยดีกว่า”
“คุณชายเฉินถ้าไม่เต็มใจ ผมจะโทรศัพท์ ส่งคนมาจากย่านตงเป่ยสามสี่คน อย่างมากมาคืนนี้”
หวาหยู่ไม่อยากต่อกรอะไร หลังจากเกิดเรื่องพรรคนี้ ที่บ้านก็สั่งให้เขาโลว์โปรไฟล์หน่อย เขาจึงพูดโน้มน้าวว่า
“คุณชายเจี่ย ก็แค่เรื่องผู้หญิงไม่กี่คนไม่ใช่เหรอ อีกไม่กี่วันผมพาไปสระหัวชิง สาวๆที่นั่นรับรองพรีเมี่ยมสุดยอด กลัวว่าถึงเวลานั้นคุณชายเจี่ยจะชักขาไม่กลับน่ะสิ”
พูดพลาง ยิ้มอย่างหื่นกระหาย
เจี่ยตงกลับไม่สนใจ ยังคงพูดกับเฉินอิงไฉ
“ที่ตงเป่ย ผมไม่เคยรับความอัปยศแบบนี้มาก่อน วันนี้ถ้าไม่ได้จัดการแม่สาวๆพวกนั้น ผมเจี่ยตงก็คงไม่มีหน้ากลับตงเป่ย คุณชายเฉิน ก็ทำตามที่เห็นควรแล้วกัน ไม่ต้องมาก หกเจ็ดคนก็พอ”
พูดถึงขนาดนี้แล้ว เฉินอิงไฉยังปฏิเสธอีก ก็คงจะเป็นการไม่ไว้หน้าเจี่ยตง เขาเองก็คงไม่อยากจะล่วงเกินลูกชายของกษัตริย์ภาคตะวันออกเฉียงเหนือ จึงตอบรับเสียงเรียบ
“ก็ได้ ผมให้คุณชายเจี่ยจัดการแล้วกัน แต่ที่นี่คือเยี่ยนจิง อย่าทำเอิกเกริกไปนักล่ะ”
รอจนเฉินอิงไฉพูดจบ เจี่ยตงจึงได้หยิบเหล้าขึ้นมารินให้เฉินอิงไฉอย่างสบายใจ
“คุณชายเฉิน ไว้หน้ากัน ครั้งหน้าไปตงเป่ย ผมต้อนรับ รับรองว่าคุณจะต้องสุขจนลืมบ้าน ไม่สิ สุขจนลืมเยี่ยนจิงไปเลย ฮ่าๆ”
พอเหล้าลงท้องสักสองสามจอ
