บทที่ 108 เหล่าศิษย์แท้ของนิกายศักดิ์สิทธิ์
ใต้หน้าผาเพลิงศักดิ์สิทธิ์ กลางแดนทะเลเมฆเชื่อมฟ้า
มีชายหนุ่มผู้หนึ่งสวมอาภรณ์ดำ หน้าตาหม่นมัว เย็นเยียบ กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่กลางเรือแบนลำเล็ก เข้าสมาธิกลืนหายใจ ปรับลมหายใจเป็นเวลานาน กว่าจะลืมตาขึ้นมองทะเลเมฆเบื้องหน้า
ตูม!
ในพริบตาเดียว เมฆทั้งผืนคล้ายสั่นสะเทือนระลอกคลื่นยกสูงตระหง่านฟ้าสายแล้วสายเล่า พัดกระหน่ำเข้าหาเขาพร้อมกับการหมุนเวียนลมปราณของชายชุดดำ
และเกือบจะในเวลาเดียวกันนั้นเอง ชายหนุ่มชุดดำก็ลืมตาขึ้น ทั้งพลังเวททั่วร่างทะยานถึงขีดสุด ก่อนระเบิดออก
ลมหายใจแท้แห่งฟ้าอันผ่านการฝึกฝนอย่างยากลำบาก พุ่งกระแทกลงในชั่วพริบตา มีอานุภาพดุจเหล็กกล้าเหวี่ยงฟาด ม้วนสายธาร ฉุดเมฆากลืนหมอก บังคับให้ระลอกคลื่นที่ถาโถมเข้าหานั้นราบเรียบลงในบัดดล
แต่ยังไม่ทันที่เขาจะทันได้หายใจเฮือกใหญ่ ระลอกที่สองก็ถาโถมเข้ามาอย่างติด ๆ กัน
“ดี! มาเถิด!”
ชายหนุ่มชุดดำส่งเสียงคำราม ลมหายใจแท้แห่งฟ้าแปรเปลี่ยนเป็นศาสตรา กระบี่ หอก ง้าว ทวน ขบวนรถม้าลำเลียงแออัด ปรากฏขึ้นอย่างพร้อมเพรียงเข้าปะทะระลอกคลื่นลูกที่สอง
เสียงระเบิดดังอีกครา สีหน้าของชายหนุ่มชุดดำเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก้าวถอยหนึ่งก้าว แต่คลื่นระลอกนั้นก็พลอยถูกเขาทลายและกลบเกลื่อนไปด้วย
ทว่าคลื่นทะเลเมฆเบื้องบนนั้นกลับไร้ที่สิ้นสุด มิหนำซ้ำเพราะเขาใช้พลังเวท กลืนหายใจฟ้าดิน กลับกลายเป็นการยั่วโทสะคล้า
