บทที่ 106 เข้าสู่ธงวิญญาณ
แม้จะล่อลวงเส้นลมปราณพื้นพิภพจากบรรพชนอสูรวิญญาณมาได้แล้ว ลวี่หยางก็หาได้คิดจะหยุดมือไม่ เพราะในเงื้อมมือของอีกฝ่าย ยังมีเหล่าอสูรวิญญาณของเขาอีกมาก
ยิ่งพอดีเสียด้วย ธงหมื่นวิญญาณที่ใช้งานอยู่ก็เริ่มขาดแคลนแรงงาน
“ช่วงหลังข้าเพิ่งรื้อฟื้นสายการผลิตอักขระของธงหมื่นวิญญาณ บรรดาวิญญาณธงบางตนถึงแก่กล้าเสื่อมสูญไปก็มาก ก็ควรได้เวลารับชุดใหม่มาแทนเสียที”
ในเมื่อเนื้อแท้ก็ล้วนเป็นอสูรวิญญาณกลุ่มเดียวกันอยู่แล้ว
จะมัวเสียเวลาให้พวกที่ใกล้หมดฤทธิ์หยุดพักฟื้นทำไม สู้ใช้พวกใหม่มาผลัดแทนเสียยังดีกว่า
ยิ่งไปกว่านั้น อสูรวิญญาณที่ปลดออกจากหน้าที่แล้ว ยังสามารถใช้เลี้ยงดูรุ่นใหม่ให้เติบโต เป็นการใช้ทรัพยากรอย่างคุ้มค่าและหมุนเวียน เปลี่ยนสิ่งไร้ค่าให้กลับมีประโยชน์ ทำให้รุ่นใหม่เริ่มทำงานด้วยสภาพสมบูรณ์ยิ่งขึ้น เพิ่มประสิทธิภาพสายผลิตอักขระ ยกระดับการผลิตสู่รูปแบบอุตสาหกรรม และบรรลุถึงการสูบตักที่ยั่งยืน
เรื่องราวหลังจากนั้นก็เป็นไปไม่ต่างจากชาติก่อนนัก
เมื่อขาดเขา อินซานเจินเหรินก็เลือกจ้าวซวีเหอในที่สุด หลังจากศึกชุลมุนช่วงหนึ่ง ก็สามารถปลุกดินแดนลับอสูรวิญญาณขึ้นมาได้สำเร็จ
กระบี่แห่งโอสถทองคำจางหาย พลังศพมารถูกเหยียนซานเจินเหรินนำไป
ตอบแทนด้วยการมอบตราเหินสวรรค์ให้แก่จ้าวซวีเหอ ทำให้ผู้นั้นยิ่งลำพองใจ เห็นภาพตนบรรลุวางรากฐานอยู่ตรงหน้า
แต่ทั้งหมดนั้น ลวี่หยางหาได้ใส่
