ยังไม่ทันจบ ก็เห็นร่างลวี่หยางพลันไหววูบ หายไปจากที่เดิม เหลือไว้เพียงวิญญาณอสูรผู้หนึ่งสีหน้าว่างเปล่ายืนอยู่แทน
อรหันต์ฝูหลงถึงกับชะงักไปทันที เห็นได้ชัดว่าไม่คาดคิดว่าลวี่หยางจะสามารถสลัดพันธนาการของ “ห่วงพันธนาการมังกร” ได้ ทว่าในไม่ช้าเขาก็คลายคิ้ว หัวเราะลั่น “อุบาสกไยต้องดื้อดึงนัก? เจ้าบำเพ็ญคัมภีร์เก้าแปรมังกรแต่กำเนิดก็มีวาสนากับอาตมา กับแดนสุขาวดีอยู่แล้ว”
“วาสนาบิดาเจ้าสิ!”
ภายในขอบเขตวางรากฐาน ลวี่หยางบินหนีพลางสบถด่าในใจ อรหันต์ฝูหลงมาแบบไม่หวังดี เขาจะยอมถูกจับได้อย่างไร
“ชะล่าใจไปแล้ว!”
ลวี่หยางหนีไปพลางใจหนึ่งก็เต็มไปด้วยความเสียใจ เขาแท้จริงแล้วมิได้ไม่สงสัยว่าคัมภีร์เก้าแปรมังกรมีปัญหา โดยเฉพาะเมื่อเห็นหลิวซิ่นเป็นตัวอย่าง
ทว่าหนึ่ง พันหลงเจินเหรินในตอนนั้นในสายตาเขาก็ไม่ต่างอะไรจากศพอยู่แล้ว สอง ชาติก่อนเขาเองก็เคยพยายามบรรลุวางรากฐาน แต่ตอนนั้นพันหลงเจินเหรินกลับไม่โผล่มา นั่นทำให้เขาคลายความระแวง…บัดนี้มาคิดอีกที เกรงว่าชาติก่อนเขาบรรลุอยู่ภายในนิกายศักดิ์สิทธิ์นั่นเอง!
“พวกสวะทั้งเพ!”
“นิกายศักดิ์สิทธิ์ไม่มีใครจริงใจเพื่อศิษย์รุ่นหลังเลยหรือไร? ยังอ้างว่าส่งขึ้นเป็นวัชรเทพพิทักษ์ธรรม เกรงว่าที่แท้ก็เพื่อหล่อหลอมข้าให้เป็นหุ่นเชิดใช่หรือไม่!?”
ลวี่หยางเพียงคิดในใจก็หลุดออกจากขอบเขตวางรากฐานทันที
พริบตาถัดมา เขาก็แบกรับพลัง “ฟ้าถล่ม” พุ่งทะยานออกมา แปดร้อยลี้เข
