ข้ามา
พระอาทิตย์ตก ทั้งสองเดินอกผายไหล่ผึ่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความดูถูก แม้ว่าจะเห็นคนยืนอยู่นอกวิลล่ากล่าวสิบคน ก็ยังคงมีสีหน้าแบบนี้
“เสี้ยเมิ่งเหยาอยู่ไหม?”
คล้ายกลับว่าเป็นการตอบกลับหวู่เหวินโป๋ เสียงดังก้องขึ้น
สิ้นเสียง ปรากฏตัวคนออกมา
มู่หยางอยู่ในระดับอ้านจิ้ง ตอนที่เขาปรากฏตัวออกมานั้น ราวกับวิญญาณปรากฏต่อหน้าทุกคน มองไปที่พวกเขาด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง ตามหาเสี้ยเมิ่งเหยา
“ฉันคือเสี้ยเมิ่งเหยา พวกนายเป็นใคร?” ตามด้วย ตอนที่สายตาของมู่หยางมองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา เสี้ยเมิ่งเหยาก้าวขึ้นมาด้านหน้าหนึ่งก้าว พูดด้วยน้ำเสียงเย็นยะเยือก
“ฉันคือมู่หยางอู่ถงของคุณชายจิ่งเถิง” มู่หยางแนะนำตัวตนเองก่อน จากนั้นพูดด้วยความทระนง：“เสี้ยเมิ่งเหยา ในเมื่อเธอเป็นภรรยาของไอ้คนไร้ประโยชน์นั่น ถ้าอย่างนั้นเธอก็น่าจะรู้ เรื่องสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตายระหว่างสามีไร้ประโยชน์กับคุณชายจิ่งเถิงของฉัน”
“วันนี้ ไอ้สามีไร้ประโยชน์ไม่กล้าสู้กับคุณชายจิ่งเถิงของฉัน”
“ในเมื่อเป็นแบบนี้ ฉันจึงมาตามคำสั่งคุณชายจิ่งเถิง มารับเธอไปเป็นสาวใช้ หวังว่าเธอจะไม่ขัดขืน เพราะถึงอย่างไร การมาเป็นสาวใช้ของมู่หยาง ถือว่าเป็นวาสนาที่เธอทำบุญมาแปดชาติก็ไม่มีวันได้เป็น”
“ไอ้โง่ สมองของนายถูกลาเตะมารึไง?” ได้ยินเสียงโอหังของมู่หยางดังขึ้น มองดูท่าทีเหิมเกริมของมู่หยาง ทุกคนต่างโมโห หวู่เหวินโป๋จึงด่ากราดออกไป
“ถึงแม้คุณชายจิ่งเถิงแ
