ค่สั่งให้ฉันมาจับตัวผู้หญิงชั้นต่ำเสี้ยเมิ่งเหยากลับไป แต่ถ้ามีคนไม่ให้ความเคารพฉัน ฉันก็ไม่ถือสาที่จะสั่งสอนมัน ดังนั้น ทางที่ดีที่สุดแกหุบปาก” มู่หยางได้ยินแบบนั้น จึงมองไปที่หวู่เหวินโป๋ด้วยสายตาเย็นยะเยือก เขายังคงหยิ่งผยองเหมือนเดิม ถึงขึ้นจะลงไม้ลงมือถ้าได้ยินคำพูดไม่เข้าหู
“นี่ไม่ใช่โลกที่ใช้พละกำลัง แต่เป็นโลกที่มีกฎระเบียบมากมาย หนึ่งในกฎระเบียบนั้น จอมยุทธ์ก็ต้องทำตามกฎ ไม่ต้องพูดถึงนาย แม้แต่เจ้านายของนาย หรือว่าทั้งตระกูลจิ่งก็ไม่มีใครกล้าแหกกฎนี้ แต่นายกลับคิดอยากจะแหกกฎ——แกรู้ไหมมันหมายความว่าอะไร?” เผชิญหน้ากับคำขู่ที่หยิ่งผยองของมู่หยาง สัมผัสได้ถึงรังสีน่ากลัวที่แผ่ออกมาจากตัวมู่หยาง หวังเฉียนเดินขึ้นหน้าหนึ่งก้าวอย่างเย็นยะเยือก ยืนอยู่ข้างเสี้ยเมิ่งเหยา จ้องมองไปที่มู่หยางแล้วพูดทีละคำๆ
“ฉันไม่รู้ว่ามันหมายความว่าอะไร ฉันรู้แค่ว่าคำสั่งของคุณชายสำคัญมาก”
คำเตือนของหวังเฉียนไม่ได้ทำให้มู่หยางรู้สึกกลัว เขาไม่มีท่าทีจะถอยหนีแม้แต่นิดเดียว เขายังคงทำท่าทีว่าจิ่งเถิงเป็นพี่ใหญ่ส่วนเขาเป็นพี่รอง มองไปที่เสี้ยเมิ่งเหยา แล้วพูดขึ้น：“เสี้ยเมิ่งเหยา ทางเลือกเดียวของเธอในตอนนี้ก็คือ คุกเข่าต่อหน้าฉัน ขอร้องให้ฉันรับเธอไปเป็นสาวใช้ของฉัน
“รังแกคนเกินไปแล้ว！”
ได้ยินคำพูดโอหังอีกครั้งของมู่หยาง เฉินจื๋อหลี่และเฉินจื๋อเหวินโมโหแล้ว ได้ยินทั้งสองคนร้องตะโกนด้วยความโมโห จากนั้นเ
