ชิงซ่อนความตื่นเต้นไว้ในใจ ไม่ให้อารมร์ความตื่นเต้นปรากฏบนใบหน้า แต่ทำเป็นโมโหพูดเสียงดังว่า: “ฉันขอเตือนนาย อาจารย์ของฉันผูชางจวู้นเป็นหัวใจสำคัญของตระกูลผูแห่งกาวลี่ และตระกูลผูเป็นหนึ่งในตระกูลที่ใหญ่ที่สุดของกาวลี่……”
“แล้วยังไง?”
เฉินเฟิงหัวเราะ เขาพูดตัดบทหลี่ตงชิง
“เอ่อ……”
หลี่ตงชิงหยุดไปชั่วครู่ จากนั้นก็ทำเป็นไม่สะทกสะท้านพูดว่า: “ที่ฉันบอกนายพวกนี้ เพื่อจะเตือนนายว่า ทางที่ดีอย่ามามั่วซั่ว ไม่เช่นนั้นจะรับผลที่ตามมาไม่ไหว!”
“เพียะ! ——”
สิ่งที่ตอบกลับหลี่ตงชิงคือเสียงที่ดังข้างใบหู
เขาถูกเฉินเฟิงตบหน้าฉาดลงไปกองกับพื้น! ท่ามกลางสายตาที่จ้องมอง เงื้อมฝ่ามือขึ้น ความเร็วเหมือนสายฟ้าฟาด หลี่ตงชิงไม่ทันที่จะได้โต้ตอบใดๆ
ตบฉาดนี้ แม้ว่าเฉินเฟิงจะไม่ได้ใช้กำลังภายใน อีกทั้งจงใจควบคุมพลังเอาไว้ แต่ก็ใช่ว่าหลี่ตงชิงจะรับไหว——เขาไม่เพียงถูกตบลงไปกองกับพื้น โหนกแก้มข้างซ้ายเหมือนจะแตก เป็นแผลเละ ชวนน่าตกใจ
นอกจากนี้ ดวงตาทั้งคู่ของเขาเป็นสีดำ มีเสียงอื้ออึงในหู ถูกซ้อมจนสะลึมสะลือ นอนแน่นิ่งอยู่ที่พื้น ชักกระตุกไม่หยุด เหมือนถูกไฟฟ้าช็อต
