็นประกายแสงสายฟ้าฟาดลงยังนครหวั่งสื่อเบื้องล่าง ในชั่วพริบตาก็ทำลายเขตเมืองหลายแห่งพังทลาย กลายเป็นภูเขาซากศพทะเลโลหิต
ทว่าในภูเขาซากศพทะเลโลหิตนั้นกลับไม่มีแม้แต่ดวงวิญญาณเดียวลอยขึ้นมา ล้วนวิญญาณแตกสลายไร้ทางผุดเกิด!
วิชาสายฟ้าที่เชี่ยวชาญในการกำจัดวิญญาณได้โดยเฉพาะ…
ลวี่หยางหรี่ตาลงเล็กน้อย สายฟ้าเดิมทีเป็นธาตุหยางบริสุทธิ์แข็งแกร่งที่สุดของฟ้าดิน ทว่าทุกสรรพสิ่งมีสองด้าน เมื่อสุดโต่งย่อมย้อนกลับ สภาพหยินบริสุทธิ์และอ่อนโยนก็สามารถที่จะก่อให้เกิดสายฟ้าหมื่นจั้งได้เช่นกัน
อสนีบาตอินมารเร้นลับเก้าสวรรค์ของบรรพชนถิงโยวที่ร่ายเมื่อครู่ ก็ชัดเจนว่าเป็นมหาวิชาเทพจำพวกนี้ ดูท่าคงมองทะลุถึงความเป็นความตายของตน จึงจงใจใช้ประกายแสงสายฟ้านี้มาทำให้จิตวิญญาณขุ่นมัว หากถูกฟาดเข้าแม้เพียงคราเดียว ศึกเวทครานี้คงถึงกาลพ่ายแน่
คิดถึงตรงนี้ ลวี่หยางก็แยกแสงกระบี่อีกครา กระจายออกไปทั่วทุกทิศทาง
“เคล็ดวิชากระบี่เหินงั้นหรือ?”
บรรพชนถิงโยวปรายตามองมา ก่อนแค่นหัวเราะเสียงเย็น “เคล็ดวิชากระบี่เหินของนิกายกระบี่หยกสวรรค์ แม้จะรวดเร็วเหนือโลกทั้งหล้า แต่เมื่อเป็นวิชาเทพ ก็ย่อมมีทางต้านตอบ”
“ในอดีตก่อนนิกายวิถีอสูรวิญญาณจะล่มสลาย ข้าเคยประมือกับพวกมันมาหลายครา จะไม่เข้าใจวิชานี้ได้อย่างไร?”
“อีกอย่าง เจ้าดูท่าจะไม่ใช่คนเชี่ยวชาญกระบี่แท้จริง คงใช้วิธีลักลอบบำเพ็ญคู่แล้วแอบขโมยมาได้กระมัง? รูปแบบต่ำต้อยถึ
