่เขามัวแต่ยืนหลบด้านหลังของหลี่สื้อผิงอยู่ตลอด เพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เดิมทีก็อยากจะลงมาช่วย แต่ไม่คิดเลยว่า หวางหงอี้จะตัดสินใจกับปัญหาเรื่องนี้ได้ง่ายดายขนาดนี้
“แก…แกมาที่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่?”
หลี่สื้อผิงกลืนน้ำลายลงคอ การที่เฉินเฟิงมาปรากฏตัวฉับไวอยู่ที่นี่ มันทำให้เขาตกใจมาก สองสามวันนี้สิ่งที่เขากลัวที่สุดคือการได้พบกับเฉินเฟิง แต่ไม่คิดเลยว่า กลัวอะไรก็จะเจออย่างนั้น
“ตอนที่พวกคุณกำลังทะเลาะกันอยู่ฉันก็มาแล้ว” เฉินเฟิงขมวดคิ้วเข้าหากันแล้วมองไปที่หลี่สื้อผิง ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรมากไปหรือเปล่า เขารู้สึกว่านัยน์ตาของหลี่สื้อผิงที่มองมาทางเขามีแต่ความประหลาดใจ มีทั้งความหวาดเกรง และมีทั้งจิตใจห่อเหี่ยว…
“เสี่ยวเฟิง! แกมาที่นี่ได้ยังไง?” เมื่อเทียบกับหลี่สื้อผิงแล้ว สีหน้าของหวางหงอี้เป็นปกติขึ้นมาเยอะ ใบหน้าของเขามีทั้งนอกเหนือจากสิ่งที่คาดการณ์ไว้ แล้วยังมีความตกใจแบบยินดีด้วย
“อาหวาง ผมมาเที่ยวกับเพื่อนของผม คุณล่ะ?”
“ฉันก็มาเที่ยวเหมือนกัน ช่วงนี้ซือหยวนอารมณ์ไม่ค่อยดี ฉันก็เลยพาซือหยวนมาผ่อนคลายหน่อย พอดีเลย น้าเพิ้งกับสื้อผิงของแกก็ไม่มีเรื่องอะไรอยู่ด้วย ฉันเลยให้พวกเขามาด้วยกันเลย” หวางหงอี้ยิ้มให้
“ช่างบังเอิญจริง” เฉินเฟิงยิ้มให้ ก่อนหน้าจงลงทะเบียนขึ้นเรือนั้น เขาก็เห็นด้านหลังของหลี่สื้อผิวแล้ว ในเวลานั้นเขาคิดว่าตัวเองตาฝาดไป เพราะว่าการที่หลี่สื้อผิงกับเขาจะมาข
