“ด้วยการมีอยู่ของตลาดร้านข้างทาง ผู้คนจะเลิกสงสัยว่าเถิงต๋าทําอาหารกินเล่น อร่อยๆ ได้รึเปล่า
“หลังจากงานกรุยทางทั้งหมดเสร็จสิ้น โมหยูเดลิเวอรี่ก็ปล่อยชุดอาหารกินเล่นให้ ทุกคนได้ชิมรสชาติของสาวหน้านิ่ง หลังจากได้ลองชิม ทุกคนก็จะตระหนักว่ารสชาติดี ขึ้นจากเดิมในขณะที่ราคาลดลง สาวหน้านิ่งที่ก่อนหน้านี้ทั้งแพงและไม่อร่อยพลิกโฉม ไปมีรูปแบบคล้ายกบัโมหยูเดลิเวอรี่ ชื่อเสียงก็ย่อมเปลี่ยนไป!” ทุกคนพยกัหน้าเข้าใจ เป็นแบบนี้นี่เอง ขั้นตอนสดุท้ายนั้นง่ายจริงๆ ใครๆ ก็คิดได้ แต่ถ้าไม่มีการกรุยทางก่อนหน้านี้ ถึงโมหยูเดลิเวอรี่จะพยายามผลักดันอาหารกิน เล่นของสาวหน้านิ่ง ผลลัพธ์ก็ไม่มีทางออกมาดี แต่จะกลายเป็นฉุดโมหยูเดลิเวอรี่ลง มาด้วยแทน ดังนั้นไอเดียจะใช้ได้ผลหรือไม่ก็ขึ้นอยู่กับวิธีการนาํไปปฏิบัติ!
ตอนนั้นเองมีคนถามขึ้นด้วยความสงสัย “แต่แบบนี้ถือว่าทํางานซ้ําซ้อนไหมครับ
บอสหลี่
“ตามจุดยืนเดิมที่บอสเผยวางไว้ โมหยูเดลิเวอรี่ขายอาหารประจําวันให้ออฟฟิศ และอาหารเพื่อสุขภาพ ส่วนสาวหน้านิ่งขายอาหารกินเล่นและฟาสต์ฟู้ด ทั้งสองจุดยืน ต่างกันและไม่เกิดความสัมพันธ์ทางการแข่งขนั แต่ตอนนี้โมหยูเดลิเวอรี่ขายอาหารกินเล่นด้วยแล้ว แบบนี้จุดยืนจะไม่สับสนเหรอ
ครับ” หลี่สือส่ายหัวเล็กนอ้ย “ไม่แน่นอน!
“ถ้าจําไม่ผิด โมหยูเดลิเวอรี่ขายอาหารกินเล่นแค่สองชุด ซึ่งปัจจุบันมีอาหารกิน เล่นแค่หกอยา่งที่หาได้ทั่วไป ซึ่งตรงกับรส
