บทที่ 1017 โดนบอสจับได้คาหนังคาเขาว่ามาสาย
เช้าวันอาทิตย์ที่ 29 เมษายน
เถียนโม่กับจวงต้งดื่มกาแฟอยู่ที่ร้านกาแฟในห้างเงียบๆ
เถียนโม่หาวและมองนาฬิกา ตอนนี้เกือบสิบโมงแล้ว
จวงต้งยกกาแฟซดไปสามอึกก่อนจะถามขึ้น “เป็นไงบ้างพี่หมา เมื่อคืนคิดอะไร
ออกบ้างมั้ย”
เถียนโม่กลอกตา “อย่าถาม”
จวงต้งหยุดถามอย่างเชื่อฟัง
เมื่อวานเถียนโม่เลิกงานตอนห้าโมงเย็น หลังกลับถึงห้องเขาก็ครุ่นคิดอย่างจริงจัง
พยายามนึกให้ได้ว่าเกิดอะไรขึ้นยอดขายเมื่อวันเสาร์ถึงได้เท่ากับศูนย์
สุดท้ายแม้จะเค้นหัวคิดจนถึงตีสองก็ยังคิดอะไรดีๆ ไม่ออก
เขาลองสวมบทเป็นลูกค้าดูและรู้สึกว่าก็ไม่แปลกที่ลูกค้าจะไม่ซื้ออะไร ถ้าซื้อเนี่ยสิ
ถึงแปลก
พนักงานก็บอกไปแล้วว่าอัตราความคุ้มค่าต่อราคาไม่สูงเลย คิดว่าพวกเขาโง่หรือ
เต็มใจยอมให้เอาเปรียบเหรอ ใครมันจะไปซื้อ
แต่บอสเผยเป็นคนวางแนวทางพวกนี้เอง ซึ่งบอสก็ไม่มีทางผิดพลาดแน่นอน
แล้วมันไปผิดที่ตรงไหนล่ะ
เถียนโม่นึกปัญหานี้ไม่ออกจริงๆ จึงนอนหลับไม่เต็มอิ่มเท่าไหร่และตื่นสาย เขา
ต้องไปถึงร้านเก้าโมงแต่กว่าจะตื่นก็เก้าโมงแล้ว
ไหนๆ ก็สายแล้วเถียนโม่เลยตัดสินใจไปให้สุด เขาพาจวงต้งไปดื่มกาแฟที่ร้าน
เพื่อเพิ่มความกระปรี้กระเปร่าก่อนเริ่มงาน
ถึงจะสายก็ไม่เป็นไร เพราะจะมาช้าหรือเร็วก็ไม่สําคัญ ยังไงก็ขายอะไรไม่ได้อยู่
แล้ว
ทั้งสองดื่มกาแฟจนหมดเงียบๆ ก่อนจะลงไปที่ร้าน
ขณะที่เถียนโม่กําลังจะหยิบกุญแจมาเปิด
