ประตูเขาก็ตกตะลึงทันที
เพราะประตูเปิดอยู่แล้ว!
เขาเห็นบอสเผยนั่งอยู่บนโซฟาในร้าน กําลังเล่นเกมท่าทางสบายๆ
เถียนโม่ใจหล่นไปอยู่ตาตุ่ม
ซวยแล้ว!
ทํางานวันที่สองก็มาสายแล้วและโดนบอสเผยจับได้คาหนังคาเขา!
วันนี้วันอาทิตย์ เขาไม่คิดว่าบอสเผยจะแวะมาตั้งแต่เช้าและบังเอิญเป็นตอนที่เขา
ไม่อยู่ด้วย นี่มันชวนอึดอัดใจเกินไปแล้ว!
เถียนโม่ตัวแข็งทื่อ แต่จวงต้งนั้นไม่ได้ตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหาเลย
พอเห็นว่ามีคนอยู่ในร้านปฏิกิริยาแรกของเขาคือเดินเข้าไปถาม “เฮ้ย ใครวะ เข้ามาได้
ยังไง!”
เถียนโม่แทบกระอักเลือด
เขารีบเข้าไปจับจวงต้ง “ไอ้บ้า เงียบเลย! นี่บอสของเรา!”
จวงต้งตกตะลึง “หา? บอสเหรอ โอ้ บอสครับ ผมขอโทษ!”
เถียนโม่รีบก้าวไปข้างหน้าและขอโทษ “ต้องขอโทษบอสเผยด้วยครับ น้องผมไม่
เคยเห็นบอสมาก่อน เขาเป็นคนโผงผาง โปรดอย่าถือสาหาความเขาเลยนะครับ”
เผยเชียนวางจอยลงก่อนจะลุกยืนขึ้นด้วยรอยยิ้มอบอุ่น “ไม่เป็นไรๆ คนหนุ่ม
สาวโผงผางแบบนี้สิดี ผมชอบคนตรงไปตรงมาแบบนี้ ไม่เลวเลย!
“คุณคือจวงต้งใช่มั้ย ผมเห็นเรซูเม่คุยแล้ว ผมคิดว่าคุณมีศักยภาพและคาดหวัง
ในตัวคุณมาก! พอได้เห็นตัวจริงวันนี้ก็ยิ่งมั่นใจในการตัดสินของตัวเองยิ่งกว่าเดิม
“ตั้งใจทํางานกับเถียนโม่นะ ผมหวังพึ่งพวกคุณในการเป็นเสาหลักของฝ่ายขาย!”
จวงต้งรู้สึกตื้นตันใจเล็กน้อย “จริงเหรอครับ ขอบคุณครับบอส! ขอบคุณครับ!”
เถียนโม่ถอนหายใจด้วยความโล่งอก เขาสังเก
