ึ่งน่าจะเหมือนสัญญาจ้างงานอื่นๆ ของเถิงต๋า มีการกำหนดภาระผูกพันและสวัสดิการขั้นพื้นฐานของพนักงาน แค่เห็นสวัสดิการเถียนโม่ก็น้ำลายไหลแล้ว แต่ในไม่ช้าส่วนที่ไม่คิดฝันที่สุดในสัญญาก็มาถึง
“ตำแหน่งของผมคือ… หัวหน้าฝ่ายขาย? เงินเดือนคือ… แปดพันหยวนต่อเดือนบวกสวัสดิการบริษัท? เอ่อ ไม่มีค่าคอมมิชชันด้วย?”
เถียนโม่สับสนเล็กน้อยและคิดว่าตัวเองตาฝาด หัวหน้าฝ่ายขายถือเป็นคนดูแลจัดการฝ่ายขาย เพราะงั้นก็ไม่แปลกที่จะโดนเรียกนำหน้าว่าบอส เพราะถือเป็นตำแหน่งผู้นำ เรื่องเงินเดือนยิ่งเกินกว่าคิดฝัน ตอนแจกใบปลิวตามข้างทางทำงานหลังขดหลังแข็งอยู่สามสิบวันได้เงินเดือนแค่สองพันกว่าหยวน ตอนนี้ได้แปดพันหยวนแถมมีสวัสดิการและได้หยุดตามปฏิทิน รายได้รายวันสูงกว่าเดิมห้าเท่า
เผยเชียนอธิบาย “ถ้าในอนาคตทำงานได้ดีเงินเดือนก็จะเพิ่มขึ้นอีก”
เงินเดือนแปดพันหยวนต่อเดือนนั้นสูงสุดเท่าที่ระบบอนุญาตแล้ว แม้ความสามารถจริงของเทียนโม่จะไม่คุ้มกับเงินแปดพันหยวน แต่การเติบโตอย่างรวดเร็วของเถิงต๋าคอร์เปอเรชันก็ทำให้ระบบผ่อนปรนเรื่องเงินเดือนลง เผยเชียนจึงมีช่องให้เล่นได้มากขึ้น
เถียนโม่สับสนยิ่งขึ้น เพราะนี่เป็นสิ่งที่คาดไม่ถึงเลย เขาคิดว่าตัวเองจะเป็นแค่แมลงตัวจ้อยที่อยู่จุดล่างสุดของฝ่ายขาย กลับกลายเป็นว่าเขาเป็นหัวหน้าฝ่ายเฉยเลย ตอนแรกเถียนโม่คิดว่าจะได้เป็นเงินเดือนบวกค่าคอมมิชชัน ฐานเงินเดือนสักพันหยวนก็หรูแล้ว แต่กลายเป
