ย่างเผยเชียนก็ไม่ได้ตั้งใจว่าจะจ้างพนักงานใหม่เพิ่มให้ฝ่ายขายเร็วๆ นี้ เขาต้องฝึกเถียนโม่ก่อนเพื่อกำหนดทิศทางของฝ่ายขายไม่ให้ออกนอกลู่นอกทาง
เถียนโม่ตกตะลึง “หือ? ตรงนี้เหรอครับ”
ตอนที่มาถึงครั้งแรกเขาดีใจมากที่เห็นคนมากมายในฝ่ายโฆษณาและการตลาดกำลังทำงานกันอย่างขยันขันแข็ง และจินตนาการว่าตัวเองจะได้กลายเป็นส่วนหนึ่งในนั้น แต่บอสเผยกลับส่งเข้าไปยัง ‘เกาะเดียวดาย’ ทำลายภาพฝันของเขา วิวตรงนี้ดีทีเดียวแต่โต๊ะทำงานแยกห่างจากคนฝั่งนู้น คนอื่นมาเห็นอาจจะคิดว่าคนคนนี้มีโรคติดต่อบางอย่าง
เผยเชียนดูนาฬิกา “เอาละ ใกล้ได้เวลาเลิกงานแล้ว คุณทำความคุ้นเคยกับสภาพแวดล้อมตรงนี้ไปก่อน พรุ่งนี้แวะมาห้องทำงานผมตอนสิบโมงเช้า ผมจะอธิบายงานคร่าวๆ ให้ฟังจะได้เริ่มทำงานอย่างเป็นทางการ”
พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้วเขาก็หันหลังเดินจากไป เถียนโม่นั่งงงอยู่ที่โต๊ะไม่รู้ว่าควรทำอะไรดี เขาเปิดคอมพิวเตอร์ดูหน้าจอมีเกมเต็มไปหมด กับโปรแกรมทำงานพื้นฐานไม่กี่ตัวที่เหลือต้องดาวน์โหลดเพิ่มด้วยตัวเอง
เถียนโม่เกาหัวแกรกๆ ไม่กล้าเล่นเกมเลยเปิดหน้าเอกสารเปล่าขึ้นมาแทน เขาคิดดูแล้วและตระหนักว่าบอสเผยมอบหมายหน้าที่ความรับผิดชอบที่สำคัญมากให้ วันนี้เป็นวันทำงานวันแรก ถึงบอสเผยจะไม่ได้สั่งงานอะไรแต่เขาก็คงนั่งหายใจทิ้งเฉยๆ ไม่ได้แบบนั้นบอสเผยก็มองว่าเขาเป็นพวกขี้เกียจตัวเป็นขนกันพอดี
แต่พอมองหน้าเอกสารเปล่า หัวของเขาก็ว่างเปล
