ที่วิถีเซียน เขาก็ยังช่วยให้วิถีเซียนแข็งแกร่งขึ้นอย่างรวดเร็วได้ แล้วนั่นก็จะผลักดันให้มหามรรคาอนธการเติบโตเร็วขึ้น ตบะของเขาก็จะเพิ่มพูนตามไปด้วยกัน
“ปฐมบรรพจารย์มหามรรคา พวกเรามาดูกันเถิดว่าข้าจะก้าวข้ามเจ้าได้ก่อน หรือเจ้าจะทำลายวิถีบำเพ็ญของข้าได้ก่อน”
เจียงฉางเซิงคิดอยู่ในใจ เขาไม่รู้สึกกดดัน เพราะเส้นทางที่เขาเดินมาคือเส้นทางที่หันหลังกลับไปไม่ได้อยู่แล้ว
จู่ๆ เขาก็เกิดปณิธานอันแรงกล้าที่จะต่อสู้
เขาลงมือไม่ได้ ปฐมบรรพจารย์มหามรรคาก็ลงมือไม่ได้เช่นเดียวกัน ในเมื่อเป็นเช่นนี้ สองฝ่ายก็ต้องใช้พันมหาโลกาเป็นกระดานหมาก มาดูกันว่าฝีมือของผู้ใดจะเหนือกว่า
เจียงฉางเซิงเริ่มส่งกระแสจิตหามู่หลิงลั่วกับไป๋ฉี เขายังสื่อสารทางจิตกับผู้ศรัทธาได้อยู่
“ข้าจำต้องมาวิปัสสนาในสถานที่ซึ่งหลุดพ้นจากกาลเวลา ตอนนี้กลับไปไม่ได้ หลังจากนี้หากอยากพบข้า จงไปเยือนมหาพิภพจิตจร”
สตรีทั้งสองเป็นห่วงเขาขึ้นมาทันใด แต่หลังจากเขาปลอบใจ ทั้งสองก็ใจเย็นลง
พวกนางตระหนักได้ทันทีว่าเจียงฉางเซิงฝากฝังวิถีเซียนไว้กับพวกนางแล้ว พวกนางมีชีวิตมาหลายสิบล้านปี ย่อมแกร่งกล้าพอจะแบกรับงานใหญ่ด้วยตัวเอง ดังนั้นพวกนางจึงไม่ตระหนก
