สิ่งที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ มันคือสัญชาตญาณของการดำรงชีวิต
“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็รั้งอยู่ที่นี่ แล้วรอดูเถิด” เจียงฉางเซิงเอ่ยเสียงเบา
เขานั่งลงบนบัลลังก์เทพสวรรค์มหามรรคา แล้วเริ่มส่งจิตไปสำรวจสรรพชีวิตของมหามรรคาอนธการ
ทัณฑ์ริษยาถามอย่างระมัดระวังว่า “มรรคาจารย์ โลกแห่งนี้ถูกฟันขาดแล้ว หากรอต่อไป ช้าเร็วพวกเราย่อมถูกปฐมบรรพกาลกำจัด เจ้ามีหนทางใดหรือไม่”
เจียงฉางเซิงเอ่ยตอบ “ไม่มี หากเจ้าอับจนหนทางเช่นกัน ก็จงรออยู่เฉยๆ เถิด”
ตอนนี้เขาไม่มีหนทาง แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเขาจะไม่มีหนทางตลอดไป
มหามรรคาอนธการขัดขวางการกลืนกินของปฐมบรรพกาลอยู่ แม้โลกใบนี้กำลังจะดับสูญอยู่รอมร่อ แต่มหามรรคาอนธการกำลังแข็งแกร่งขึ้นอย่างต่อเนื่อง หลังจากนี้มันอาจขัดขวางพลังของปฐมบรรพกาลได้อย่างสมบูรณ์ก็เป็นได้
เจียงฉางเซิงคิดวิธีรับมือออกแล้ว
เขาจะช่วยให้มหามรรคาอนธการเติบโต เขาส่งจิตเข้าไปในมหาพิภพจิตจร
เป็นอย่างที่คิดจริงๆ!
แม้ไม่อยู่ในพันมหาโลกา เขาก็ยังติดต่อกับผู้ศรัทธาทั้งหลายได้ เขาใช้มหามรรคาอนธการช่วยให้สรรพชีวิตฝึกบำเพ็ญได้ แล้วยังใช้มหาพิภพจิตจรพบผู้ศรัทธาได้โดยตรงอีกด้วย
หากเป็นเช่นนี้ แม้เจียงฉางเซิงไม่อยู่
