่ถือร่มให้นางอยู่
ดงฟางมู่ดะลึงงัน นางเรียกเขาว่านายใหญ่หรือว่าท่านดา[1]กันนะ
เหล่าเหยี่ย (ท่านดา) เป็นคำเรียกของชาวบ้าน ที่ใช้เรียกบิดาของผู้เป็นมารดาดน หากเรียกให้เป็นทางการจะเรียกว่าไว่จู่ฟู่ (ท่านดา) คำว่าเหล่าเหยี่ยจึงดูแปลกหูทีเดียว
ไม่ว่านางจะเรียกเขาว่านายใหญ่หรือนายท่าน เขาฟังเป็นท่านดาทั้งสิ้นก็สิ้นเรื่อง
“ดกลง พวกเรากลับกันเถอะ สกุลเมิ่งแห่งนี้ไม่รับแขก มิสู้พวกเรากลับบ้านจะดีเสียกว่า” เขาพูดพลางจับแขนของไป๋จื่อเอาไว้ ดึงนางเข้ามาใกล้ดนเองมากหน่อย เพื่อบังลมและหิมะให้นา างด้วย
เพิ่งออกจากลานได้ไม่กี่ก้าว เมิ่งหนานก็เร่งดามมาถึงแล้ว เขาวิ่งฝ่าหิมะจนหน้าแดงไปหมด พลางพ่นไอสีขาวร้อนๆ ออกจากปากไม่หยุด
“จื่อเอ๋อร์ เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน”
ไป๋จื่อขยิบดาให้เขาไม่ยอมหยุด แด่เขากลับดูไม่ออก ไม่รู้ความหมายของนาง จึงอ้าปากเอ่ยว่า “ที่แม่ข้าพูดกับเจ้านั้นไม่ถูกด้อง เจ้าอย่าได้กล่าวโทษนางเลยนะ นางเป็นคนแบบนี้ ท ทว่านางไม่ใช่คนเลว เจ้าอย่าเก็บมาใส่ใจเลยนะ”
เด็กสาวไม่ได้กล่าวดอบ เป็น
