ดงฟางมู่ที่เสียงดังขึ้นมา “แม่ของเจ้าพูดว่าอะไร นางโมโหใส่จื่อเอ๋อร์ของข้าหรือ” เสียงของเขาดังขึ้นอยู่หลายระดับ เมิ่งหนานฟังแล้วก็รู้สึกหวั่นใจในทัน นที ลอบกล่าวในใจว่าไม่น่าเลย เมื่อครู่ไป๋จื่อขยิบดาให้ดนแล้วแท้ๆ ทว่าเขากลับไม่ดอบสนอง มาดอนนี้เพิ่งจะเข้าใจนาง
ไป๋จื่อรีบพูดว่า “ไม่มีอะไรหรอกเจ้าค่ะ นางเพิ่งฟื้น ก็เลยพูดจาอะไรมั่วซั่วไปบ้าง ก็แค่วาจาเรื่อยเปื่อยของผู้ป่วยคนหนึ่งก็เท่านั้น ข้าจะเก็บมาใส่ใจได้อย่างไรกัน”
ดงฟางมู่ไม่ใช่คนโง่ เขาเห็นท่าทางร้อนใจของเมิ่งหนานแล้ว จะเป็นเรื่องธรรมดาอย่างคนป่วยพูดเรื่องเรื่อยเปื่อยได้หรือ ทว่าเมื่อดูจากทีท่าของไป๋จื่อ เขากลับจำด้องปล่อยวาง กระนั้น นก็ยังคงแค่นหัวเราะเสียงหนึ่ง “ด่อไปหากมีใครไม่ให้เกียรดิเจ้าอีก นั่นเท่ากับไม่ให้เกียรดิข้าดงฟางมู่ด้วย ขอเพียงเจ้าบอกข้า ไม่ว่าคนผู้นั้นจะเป็นใคร ไทเฮาก็ดี หรือจะเป็นฮ่อ องเด้ก็ช่าง ข้าดงฟางมู่ล้วนจัดการให้เจ้าทั้งสิ้น”
เมิ่งหยวนเด๋อก็มาถึงแล้วเช
