เขารู้อยู่แก่ใจดี ยิ่งแน่ใจว่าเมื่อผู้สูงอายุอย่างไทเฮาเกิดภาวะนี้ ก็ถือว ว่าเป็นไม้ใกล้ฝั่งเต็มที และไม่มียาใดรักษาได้โดยสิ้นเชิง
“ตอนนั้นข้าก็มีความรู้สึกเช่นเดียวกับเจ้า ไม่เชื่อว่ามีวิธีใดหรือยาใดสามารถรักษาไทเฮาได้โดยสิ้นเชิง แต่ตอนที่นางหลอมยาหลิวหวงเสร็จสิ้น จนกลิ่นยาเตะเข้าจมูกข้านั้น ข้าก็ รู้ในทันทีว่าที่ภาวะสมองขาดเลือดไม่มียาใดรักษาได้ นั่นเป็นเพราะพวกเราไม่มีวิธีอื่น ไม่รู้จักศึกษาศาสตร์อื่น ทว่าในสายตาของคนที่มีโลกทัศน์กว้างไกล บนโลกนี้ไม่มีโรคอะไรที ยากจะรักษาหรอก” หมอหลวงสวี่เอ่ย
“หมอที่หลอมยาหลิวหวงออกมา เป็นหมอวิเศษจากที่ใดกัน” หมอหลวงเหลียวถาม
หมอหลวงสวี่ส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่แน่ชัดนัก รู้เพียงว่านางสนิทสนมกับท่านตงฟางและจิ้นอ๋องมาก ดูเหมือนจะสกุลไป๋ เป็นแม่นางน้อยคนหนึ่ง”
ถึงแม้หมอหลวงเหลียงจะรู้ความจริงเช่นนั้นอยู่บ้าง แต่เมื่อได้พบไป๋จื่อ เขาก็ยังคงแปลกใจมาก แม่นางน้อยที่หมอหลวงสวี่ว่า แท
