อก็ถามไป๋เจินจูว่า “เจ้าว่าท่านโหวจะช่วยเจ้าใหญ่และต้าเป่าได้หรือไม่”
ไป๋เจินจูนั่งลงบนเก้าอี้บุนวมหนา สีหน้าเซื่องซึม ทว่าแววตาเยือกเย็นนัก “เกรงว่าจะช่วยไม่ได้แล้วละ!”
…
ไป๋จื่อเดินต่อไปอีกสิบกว่าลี้ ในที่สุดก็กลับเข้าเมืองหลวงจนได้ นายทวารเห็นนางมีสภาพเช่นนั้น ก็ทั้งตกใจระคนดีใจ รีบต้อนรับนางเข้าไปในจวน
จ้าวหลานและตงฟางหว่านเอ๋อร์รออยู่ในโถงรับแขกทั้งคืน ร้องไห้จนตาบวมปูด โดยเฉพาะตงฟางหว่านเอ๋อร์ นางร้อนใจจนเป็นลมไปถึงสองครั้ง โชคดีที่ยาชิงซินซึ่งไป๋จื่อหลอมไว้ก่อนหน น้านี้ยังเหลืออยู่ ไม่เช่นนั้นแม้แต่ตงฟางหว่านเอ๋อร์ก็ต้องเป็นอะไรไปอีกคนแน่
“ฮูหยินเจ้าคะ ฮูหยิน กลับมาแล้ว คุณหนูไป๋กลับมาแล้วเจ้าค่ะ” ชุ่ยเอ๋อร์วิ่งเข้ามาในโถงอย่างไม่คิดชีวิต ก่อนจะตะโกนบอกจ้าวหลานและตงฟางหว่านเอ๋อร์ที่นั่งเหม่อลอยอยู่บนเก้า าอี้
จ้าวหลานรีบลุกขึ้นยืน ทว่าอาการหน้ามืดเข้าจู่โจมเป็นระลอก จึงรีบจับเก้าอี้ข้างกายเอาไว้ ไม่ให้ตนเองล้มลง
“พี่หญิง ท่านไม่เป็นไรกระมัง” ตงฟางหว่านเอ๋อร์เห็นสีหน้านางผิดแผกไป ก็รีบเข้าไปประคองนางไว้
“ไม่เป็นไร ข้าไม่เป็นไร” จ้าวหลานส่ายหน้า
ไม่ทันที่ทั้งสองคนจะออกไปต้อนรับ ไป๋จื่อก็
