ารึ”
ไป๋เจินจูรีบส่ายหน้า “ไม่ใช่เจ้าค่ะ ลูกจะกล้าขู่ท่านได้อย่างไร ลูกเพียงร้อนใจเกินไป และพูดออกไปโดยไม่ทันระวังเท่านั้น ท่านพ่อ พวกเขาสองคนล้วนทนการถูกโบยไม่ได้ หากช้า าไปกว่านี้ เมื่อพวกเขาซัดทอดมาถึง เกรงว่าท่านก็จะมีเอี่ยวด้วยเช่นกัน ถึงตอนนั้นแล้ว เรื่องราวย่อมยากยิ่งกว่านี้แน่เจ้าค่ะ”
หลิวซื่อรีบพยักหน้า “ใช่เจ้าค่ะ แต่ไหนแต่ไรพวกเขาล้วนใจเสาะ อ่อนแอ อย่าว่าแต่ถูกโบยเลย แค่เอ่ยปากขู่พวกเขาสักสองคำ พวกเขาก็ทนไม่ไหวแล้วเจ้าค่ะ”
ในใจของเผยชิงหานมีกองไฟเต้นเร่าสุมอยู่ เขาอยากจะสังหารคนเหล่านี้ทั้งครอบครัวยิ่งนัก ตนเองรนหาที่ตายก็ช่างเถอะ แต่ยังพัวพันมาถึงตัวเขาด้วยนี่สิ
เผยชิงหานถลึงตามองพวกนางอย่างดุดัน ก่อนจะเอ่ยกับหลิวซื่อเสียงขรึม “ช่วงนี้เจ้าอย่าเพิ่งกลับไปที่นั่น ข้าจะส่งคนไปรับบุตรชายคนเล็กของเจ้ามาที่จวน กินอยูเสียที่นี่ ไ ไม่อนุญาตให้ออกไปก่อเรื่อง เมื่อคลื่นลมสลบแล้วค่อยว่ากัน”
หลิวซื่อรีบพยักหน้าพลางขอบคุณไม่ขาดปาก นางอยากถามว่าจะจัดการเรื่องของเจ้าใหญ่กับต้าเป่าอย่างไร ทว่าเห็นท่าทางของเผยชิงหานแล้วนางกลับไม่กล้า ทำได้เพียงทุกข์ทรมานอยู่ใน นใจ
หลังจากเผยชิงหานออกไป หลิวซื่
