กัดฟันพลางตัวสั่น
ไป๋จื่อลอบลืมตาขึ้นเป็นซอกเล็กๆ เห็นข้างทางมีบ่อน้ำอยู่แห่งหนึ่ง รอบข้างบ่อน้ำเต็มไปด้วยหญ้าแห้งและป่าทึบ นางจึงรีบออกแรงคลายเชือกที่มัดมือเพิ่มขึ้น
เจ้าใหญ่เห็นนางตื่นแล้วก็ไม่ได้พูดอะไร โยนนางลงไปในน้ำโดยตรง
นางดำดิ่งลงไป สองเท้าถูกมัดไว้อยู่ อีกทั้งเชือกก็ยังไม่หลุดออกจากมือ น้ำเย็นยะเยือกเริ่มไหลเข้าตา หู และจมูกของนาง ความรู้สึกเช่นนี้ช่างทรมานเสียจริงๆ
โชคดีที่จมน้ำได้ไม่นานเท่าไรนัก นางก็คลายเชือกบนมือได้ และถือโอกาสนี้กลั้นหายใจ รีบคลายเชือกที่เท้าด้วยเช่นกัน
แต่ไหนแต่ไรนางไม่เคยรู้สึกดีใจที่ตนเองไว้ว่ายน้ำได้เช่นในตอนนี้มาก่อน หากไม่ใช่เพราะปีนั้นหลินหยางพยายามยุยงนาง นางก็คิดว่าไม่เห็นความจำเป็นต้องเรียนว่ายน้ำด้วย
ตอนนี้เจ้าใหญ่และไป๋ต้าเป่ายังคอยอยู่บนฝั่งแน่นอน นางจะโผล่หน้าออกไปตอนนี้ไม่ได้
นางกลั้นหายใจเฮือกสุดท้าย ดำดิ่งอยู่ใต้ผืนน้ำ ว่ายน้ำไปถึงท่ามกลางกอดอกบัวป่า ลอบผุดขึ้นมาสูดลมหายใจ แล้วค่อยดำน้ำลงไปอีกครั้ง
แม้เจ้าใหญ่และไป๋ต้าเป่าจะได้ยินเสียงความเคลื่อนไหวที่กอดอกบัวป่าทางนั้น แต่กลับไม่มีคนลอยขึ้นมา จึงคิดว่าเป็นปลาในน้ำกำลังว่ายน้ำ และไม่ได้คิด
