มากอีก หลังจากรออยู่อีกค ครู่หนึ่ง เห็นแล้วว่าไป๋จื่อไม่ลอยขึ้นมาอีกเลย แม้กระทั่งไม่มีฟองอากาศด้วย ถึงได้หมุนกายขึ้นรถม้าจากไป
ไป๋จื่อลอยตัวขึ้นจากในบ่อน้ำที่เย็นเยียบ มองรถม้าที่ค่อยๆ หายไปในความมืดสลัว นางกัดฟันพร้อมตัวสั่นด้วยความหนาวเหน็บ “แค้นนี้หากไม่ได้ชำระ เช่นนั้นข้าก็ไม่ใช่สกุลไป๋”
……….
