ียกชุ่มจนสิ้น
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าไม่ลำบากเลย ไม่ลำบากเลยสักนิด ท่านแม่ดีกับข้ามาก ข้ามีชีวิตที่ดีมากเจ้าค่ะ ท่านต่างหาก ท่านลำบากมามากเพื่อข้า ข้าควรจะตามหาท่านพบตั้งนานแล้ว”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ส่ายหน้าเช่นกัน ช่วยไป๋จื่อเช็ดน้ำตาบนใบหน้าด้วยมือที่กำลังสั่น “เด็กดี ไม่ว่าจะเป็นเจ้าหรือข้าที่ลำบาก ทุกสิ่งก็ล้วนผ่านพ้นไปจนสิ้นแล้ว ต่อไปแม่จะชดใช้ให้เจ้าเป็นเท่าตัว พวกเราสองคนแม่ลูกจะไม่แยกจากกันอีกตลอดกาล”
เด็กสาวพยักหน้า “เจ้าค่ะ พวกเราจะไม่แยกจากกันอีกแล้ว”
ชุ่ยเอ๋อร์เข้ามาถึงแล้ว เมื่อเห็นภาพฉากนี้ นางก็น้ำตาไหลลงมาเช่นกัน ร้องไห้อยู่เงียบๆ เช่นนั้น
ตงฟางหว่านเอ๋อร์กล่าวกับชุ่ยเอ๋อร์ว่า “เร็วเข้า นำเสื้อคลุมมาให้ข้า ข้าจะไปพบพี่จ้าว อยากจะโขกศีรษะให้นางสักครั้ง หากไม่มีนาง ข้าตงฟางหว่านเอ๋อร์คงไม่มีวันที่มีความสุขเช่นนี้”
ชุ่ยเอ๋อร์หันหน้าไปมองข้างนอก ก่อนจะเอ่ยว่า “ฮูหยิน ยามนี้แล้วนะเจ้าคะ ฮูหยินจ้าวเข้านอนไปตั้งนานแล้ว พรุ่งนี้เถิดเจ้าค่ะ”
ไป๋จื่อก็เห็นด้วย “พี่ชุ่ยเอ๋อร์พูดถูกเจ้าค่ะ วันนี้ดึกมาแล้ว พรุ่งนี้ค่อยไปพบก็ยังไม่สาย”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์จึงหลุดหัวเราะออกมา “จริงด้วย ที่แท้ก็ดึกป่านนี้แล
