้วหรือนี่ ข้านอนหลับมากเกินไปจนเลอะเลือน ลืมแม้กระทั่งโมงยาม”
นางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ “นี่คือกลิ่นอะไรหรือ”
ไป๋จื่อพลันชะงัก ถึงจะนึกได้ว่าในหม้อยังหลอมยาอยู่…
“แย่แล้ว เสียเวลาทั้งคืนไปโดยเปล่าประโยชน์ ข้าหลอมยาชิงซินไปห้าชั่วยามเต็มๆ เชียว แต่ตอนนี้มันเสียหายหมดแล้ว” แม้จะรู้สึกเสียดาย แต่นางก็ยังคงมีแต่ความปีติ ลมหนาวในเรือนก็ไม่ได้เย็นยะเยือกเช่นนั้นอีก กลับกลายเป็นลมอบอุ่นคล้ายยามฤดูใบไม้ผลิก็ไม่ปาน
……….
