”
“ถูกต้อง สกุลตงฟางของพวกข้ามักจะใช้ชีวิตตามใจชอบ ไม่จำเป็นต้องสนใจพิธีรีตองอะไรมาก” ตงฟางมู่ก็กล่าวเช่นกัน
เขายกน้ำแกงขึ้นมากินคำหนึ่ง น้ำแกงเข้มข้นที่กำลังร้อนไหลลงจากลำคอสู่กระเพาะ บริเวณริมฝีปากอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมพิเศษที่หลงเหลือจากน้ำแกง อร่อยยิ่งนัก
“นี่คืออาหารเป็นยาหรือ” ตงฟางมู่ก็เคยกินอาหารเป็นยามาก่อนเช่นกัน แต่กลับไม่เคยได้กินอาหารเป็นยาที่มีรสชาติอร่อยเช่นนี้ ช่างเหนือความคาดหมายของเขาเสียจริงๆ ที่น้ำแกงข้นเลิศรสเช่นนี้ จะยังมีสรรพคุณบำรุงร่างกายอีกด้วย
ไป๋จื่อยิ้ม พลางพูดว่า “ถูกต้องขอรับ นี่เป็นอาหารเป็นยาที่ทำมาจากสมุนไพรสด ย่อมแตกต่างกับรสชาติของอาหารเป็นยาที่ใช้สมุนไพรแห้งโดยสิ้นเชิง ทว่าประสิทธิภาพทางยาของมันจะด้อยกว่าสมุนไพรแห้ง จึงใช้รักษาโรคไม่ได้ ใช้ได้แค่เพียงปรับสมดุลร่างกายเท่านั้น”
“แค่นั้นก็พอแล้วละ อาหารเป็นยาเช่นนี้ ให้ข้ากินทุกวันก็ไม่เบื่อ” ตงฟางมู่กล่าว
ตงฟางหว่านเอ๋อร์ก็ลองชิมดูเช่นกัน หลังจากกลืนน้ำแกงลงไปแล้ว ในปากยังเหลือกลิ่นหอมของดอกไม้อยู่จางๆ ทำให้สบายกายราวกับได้ดื่มชาดอกไม้สดอย่างไรอย่างนั้น
“เจ้ามีฝีมือขนาดนี้ หากเปิดร้านอาหารเป็นยา เกรงว่าร้านอาหาร
