ื่อตักน้ำแกงโสมนาให้ตงฟางมู่ก่อนถ้วยหนึ่ง “นายใหญ่ น้ำแกงนี้บำรุงเลือดลมดีมาก เหมาะกับท่านขอรับ”
ตงฟางมู่ยิ้มกว้าง “ดีๆๆ ข้าจะลองชิมดูนะ”
จากนั้นไป๋จื่อก็ตักให้หูจ่างหลินถ้วยหนึ่งเช่นกัน “ท่านลุงหู ท่านก็ต้องกินเช่นเดียวกัน บำรุงร่างกายสักหน่อย”
“ได้ ข้าก็จะบำรุงร่างกายบ้าง” ลุงหูยิ้มกริ่ม
หลังจากนั้นไป๋จื่อก็ตักน้ำแกงดอกโคมม่วงให้จ้าวหลาน “ท่านแม่ นี่เป็นนำแกงดอกโคมม่วง ทำให้จิตใจสงบ ช่วงนี้ท่านนอนไม่ค่อยหลับ เหมาะจะกินมันอย่างยิ่ง”
จ้าวหลานรีบส่งน้ำแกงให้ตงฟางหว่านเอ๋อร์ก่อน “ถ้วยนี้ให้ฮูหยินถึงจะถูก”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พลันปฏิเสธ “อย่าเลย นี่เป็นสิ่งที่หมอไป๋ทำให้ท่านนะ”
“ท่านแม่ น้ำแกงดอกโคมม่วงนี้มีประโยชน์กับท่าน แต่กลับไม่มีประโยชน์กับฮูหยิน ฮูหยินต้องกินน้ำแกงดอกอัญชันต่างหาก มันมีประโยชน์ต่ออาการของนางมากกว่า” ไป๋จื่อยิ้ม
คราวนี้จ้าวหลานถึงจะยกถ้วยกลับมา ก่อนจะยิ้ม “เด็กโง่ คราวหลังเจ้าจำไว้ให้ดี ต้องตักน้ำแกงให้ฮูหยินก่อน”
ตงฟางหว่านเอ๋อร์โบกมืออย่างไม่คิดมาก “เฮ้อ…ไม่ต้องทำถึงเพียงนั้น สกุลตงฟางของพวกข้าไม่สนใจเรื่องพวกนี้หรอก ขอเพียงมีเจตนาดีก็พอแล้ว ไม่ต้องแบ่งก่อนหลังอะไรทั้งนั้น
