้าลืมวันลืมคืนไปแล้วหรือนี่” ชุ่ยเอ๋อร์เอ่ย
“ข้าลี้ภัยมาตลอดทาง จึงจำวันที่ไม่ได้ มีชีวิตรอดมาได้ก็ถือว่าไม่เลวแล้ว” ไป๋จื่อกล่าวยิ้มๆ
ตงฟางหว่านเอ๋อร์พลันถามนาง “เกิดอะไรขึ้นที่บ้านของเจ้ารึ เหตุใดต้องลี้ภัยด้วย”
ไป๋จื่อเล่า “พูดขึ้นมาแล้วก็ช่างเป็นหายนะที่มาเยือนอย่างกะทันหันเสียจริง พวกข้าเป็นคนหมู่บ้านหวงถัว ข้าและพี่สะใภ้ของข้าเปิดร้านค้าอยู่ในเมืองสองร้าน แม้จะไม่อาจนับได้ว่าเป็นครอบครัวที่ร่ำรวยอะไร แต่ก็มีชีวิตสุขสบายดี ใครจะรู้ว่าวันนั้น…”
เมื่อฟังเรื่องเล่าจากไป๋จื่อจบ ตงฟางหว่านเอ๋อร์รู้สึกสะเทือนใจมาก ชุ่ยเอ๋อร์ยิ่งมองเขาด้วยสายตาชื่นชม
“หมายความว่าเจ้านำชาวบ้านเหล่านั้น ฆ่าทัพศัตรูจากแคว้นซีเยว่จนเกลี้ยง แล้วจึงหนีออกมาจากในป่าหรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ขอรับ แต่ใครจะรู้ว่าพวกข้าจะหลงทางด้วย เดินวนอยู่หลายวันถึงจะเดินออกจากป่าได้ หลังจากออกมาแล้วก็แยกแยะทิศทางไม่ออก แม้กระทั่งไม่รู้ว่าบริเวณที่ตนเองอยู่คือแคว้นใด ทุกคนทำได้เพียงแยกทางกัน จะได้ไม่ถูกใครจับจ้องอีก ครอบครัวของข้าเดินไปเดินมา ก็เดินมาถึงเมืองฉีนี่แหละขอรับ”
“มิน่าเล่า ข้ามองปราดเดียวก็รู้ว่าเจ้าไม่เหมือนคนธรรมดาทั่วไ
