หมายความว่า โรคที่ฮูหยินของข้าเป็น ไม่มียาใดรักษาได้เช่นนั้นหรือ”
“คาดว่าเป็นเช่นนั้น” หากใช้ยาธรรมดาสามัญ ก็ย่อมเป็นโรคที่ไม่มียาใดรักษาได้ รักษาไม่หายขาดโดยสิ้นเชิง
แต่หากมี ‘เพนิซิลิน’ ทุกอย่างต้องเปลี่ยนไปแน่
ทว่านางไม่มียาชนิดนี้ในตอนนี้ ในล่วมยาของนางก็ไม่มีเช่นกัน มีเพียงหมออายุรกรรมเท่านั้นถึงจะใช้ยาชนิดนี้ได้ หากนางอยู่ที่โรงพยาบาลหมิงซิง อยากใช้ยาชนิดนี้ย่อมเป็นเรื่องง่าย แต่ตอนนี้…นางทำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น
นางหยิบเข็มสองเล่มออกมาจากในอกเสื้อ
“เจ้าจะทำอะไร” ชุ่ยเอ๋อร์ถาม
ไป๋จื่อยิ้มจาง “นางเพียงแค่สลบไปเท่านั้น ข้าจะฝังเข็มให้นางเข็มหนึ่ง เดี๋ยวนางก็จะฟื้นขึ้นมาได้”
“จริงหรือ เพียงเข็มเดียวก็ฟื้นแล้วหรือ” ชุ่ยเอ๋อร์รู้สึกลังเลอยู่บ้างว่าควรให้เขาฝังเข็มหรือไม่
“พวกท่านล้วนเป็นคนดี เมื่อครู่ข้าได้รับความเมตตาจากพวกท่าน แล้วข้าจะทำร้ายพวกท่านได้อย่างไร อีกอย่างหากข้าไม่ใช่หมอ ข้าคงไม่พกเข็มติดตัวมาด้วยกระมัง” ไป๋จื่อยังคงยิ้มดังเดิม
ชุ่ยเอ๋อร์รู้สึกว่าเขาพูดมีเหตุผล บวกกับนางเองในตอนนี้ก็หมดหนทางแล้ว ก่อนหน้านี้ที่ฮูหยินเป็นลมสลบไป ก็ล้วนอยู่แต่ในจวน ยังไม่เคยสลบไสลอยู่ข้างนอก
