เช่นนี้มาก่อน ทำเอานางตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแล้ว
ครั้นเห็นชุ่ยเอ๋อร์ตกลง ไป๋จื่อถึงจะฝังเข็มลงที่จุดไป๋ฮุ่ยของฮูหยินผู้นั้น ผ่านไปไม่กี่ชั่วอึดใจ นางก็ถอนเข็มออกมาอย่างรวดเร็ว
เป็นเช่นที่ไป๋จื่อว่า เมื่อถอนเข็มออก ฮูหยินก็ลืมตาขึ้นมาแล้ว
ไป๋จื่อมองดวงตาของนาง ดวงตาที่เหมือนกับตนเองไม่มีผิดเพี้ยน “ฮูหยิน ตอนนี้ท่านรู้สึกเช่นไรบ้าง”
เงาร่างที่เลือนรางตรงหน้าค่อยๆ ชัดเจนขึ้น ฮูหยินมองใบหน้าที่ไม่คุ้นตา กับดวงตาที่คุ้นชิน ยามมองดวงตาคู่นี้ นางคล้ายกับได้ส่องกระจก เพราะดวงตาคู่นี้เหมือนกับดวงตาของนางอย่างกับแกะ
“เจ้าเป็นใคร” นางถาม
ชุ่ยเอ๋อร์ที่อยู่จข้างกายรีบกล่าวว่า “ฮูหยิน เขาเป็นหมอเจ้าค่ะ เมื่อครู่ท่านสลบไป เขาจึงจับชีพจรให้ท่าน แล้วก็ฝังเข็มให้ท่านด้วย”
ฮูหยินไม่สนใจชุ่ยเอ๋อร์ นางถามไป๋จื่ออีกครั้งว่า “เจ้าเป็นใคร”
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ข้าแซ่ไป๋ ลี้ภัยมาถึงที่นี่ วันนี้เพิ่งมาถึง”
“ลี้ภัย?” คราวนี้ตงฟางหว่านเอ๋อร์ถึงได้สังเกตเสื้อผ้าบนตัวเขา มันทั้งเก่า ขาด เลอะเทอะ และไม่พอดีตัว
นางถามอีกว่า “บ้านเจ้าอยู่ที่ใด ปีนี้อายุเท่าไรแล้ว ครอบครัวของเจ้าเล่า”
ไป๋จื่อตอบทีละคำถาม “ปีนี้ข้าอายุสิบสาม เ
