เป็นค่าตรวจ ฮูหยินหวังว่าพวกเจ้าจะได้กลับบ้านในเร็ววันด้วยนะ”
ไป๋จื่อรับเงินไว้ ในใจพลันเกิดความรู้สึกทุกข์ใจสายหนึ่ง ฮูหยินตรงหน้าผู้นี้ หากไม่สามารถหาวิธีที่ได้ผลรักษานางให้หายในเร็ววัน นางจะต้องอยู่บนโลกใบนี้ได้ไม่นานแน่ คนดีเช่นนี้ เหตุใดถึงไม่ได้อยู่ค้ำฟ้าบ้าง
ว่ากันว่าฟ้ามีตา ทว่าจะมีตาจริงๆ หรือไม่
หากมีตาจริง เหตุใดให้คนชั่วพวกนั้นทำเรื่องเลวทรามได้เนิ่นนาน แต่คนดีกลับอายุสั้น
ฮูหยินขึ้นรถม้าไปแล้ว ผ้าม่านรถคล้อยลง นางมองดวงตาที่คล้ายกับตนอย่างยิ่งคู่นั้นค่อยๆ หายไปด้านหลังผ้าม่าน ก่อนที่รถม้าจะเคลื่อนออกไปอย่างเชื่องช้า ไป๋จื่อมองแผ่นไม้ที่แขวนอยู่บนแอก บนนั้นสลักตัวอักษร ‘ตงฟาง’ เอาไว้
ตงฟาง? นี่เป็นแซ่ของนางหรือ
จ้าวหลานกับหูจ่างหลินเดินเข้ามา กล่าวกับไป๋จื่อว่า “ฮูหยินผู้นั้นป่วยเป็นโรคอะไร เจ้าช่วยนางไม่ได้จริงๆ หรือ”
ไป๋จื่อถอนใจยาว ไม่ได้พูดอะไรต่อ นางเปลี่ยนประเด็นว่า “ตอนนี้ข้ามีเงินแล้ว ไปเถอะ พวกเราไปพักที่โรงเตี๊ยมดีกว่า ไม่ได้อาบน้ำมาตั้งหลายวันแล้ว อีกทั้งไม่ได้นอนหลับให้สบายใจอีกต่างหาก แม้กระทั่งต้องกินข้าวให้อิ่มสักมื้อถึงจะใช้ได้”
พวกเขาพบโรงเตี๊ยมที่
