๋จื่อมุ่นคิ้ว เคร่งเครียดขึ้นมาในทันที “หมอไม่อยู่ พวกเจ้ามีธุระอะไร”บุรุษคนหนึ่งในนั้นกวาดสายตามองไป๋จื่อ ยิ้มเย็นเอ่ยว่า “ข้าว่าเจ้านั่นแหละที่เป็นหมอ แม่นางอายุสิบสามปี ในร้านนี้ก็มีเพียงเจ้าคนเดียว ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร”เด็กสาวคว้ากระเป๋าเข็มข้างๆ มา ทว่านางยังไม่ทันได้ดึงเข็มออกมา บุรุษผู้นั้นก็ถลันเข้ามา ยื่นมือมาหมายจะจับไหล่ของนางแม้ตอนนี้ไป๋จื่อจะมีแรงไม่มาก แต่ก็มีความคล่องแคล่วว่องไวดีมาก นางหมุนกายหลบได้ทันควัน
ตอนที่ 572 จวนสกุลเฉียนเชิญหมอ
ตั้งแต่ไป๋จื่อฝังเข็มให้เสียนเอ๋อร์ที่โถงจี้เหริน ภาพนั้นสร้างความตื่นตาให้ผู้คน หลังจากนั้นความไม่เชื่อถือในวิชาแพทย์ของไป๋จื่อในทีแรกของทุกคน ก็แปรเปลี่ยนเป็นความสนอกสนใจ สงสัย และอยากจะลองดูสักครั้ง
เช้าวันนี้ก็เช่นกัน ประตูร้านยังไม่ทันเปิด ก็มีรถม้าจอดรออยู่ข้างนอกแล้ว
เมื่อเห็นว่ามีคนมาเปิดประตูร้าน คนรถที่เดิมทีนั่งอยู่บนรถม้าก็กระโดดลงมาทันที เขามองไป๋จื่อและจ้าวซู่เอ๋ออยู่รอบหนึ่ง ก่อนจะถามว่า พวกเจ้าเป็นเถ้าแก่เนี้ยของโถงจี้เหรินหรือ”
ไป๋จื่อพยักหน้า “ถูกต้อง เจ้ามาซื้อยาหรือ”
คนรถผู้นั้นกลับส่ายหน้า “ไม่ใช่ ข้าไม่ได้มาซื้อยา แต่มาขอให้รักษาต่างหาก ไม่ทราบว่าท่านหมอมาด้วยหรือไม่”
ไป๋จื่อชี้ตัวเอง “ข้าเป็นหมอ ใครต้องการรักษาอะไรหรือ คนอยู่ที่ใด”
“เจ้าเป็นหมอ?” คนรถคิดว่าตัวเองฟังผิดไป สตรีเบื้องหน้าเขาผู้นี้อายุอย่างมากสิ
