บสามสิบสี่ปีเท่านั้น นางจะเป็นหมอได้หรือ หมอที่เขาเคยเห็น เด็กที่สุดก็อายุสามสิบปีแล้ว…
ไป๋จื่อยิ้มจาง “ข้าเป็นหมอ นี่คือเรื่องจริง” ทุกคนแทบจะถามนางเช่นนี้ คล้ายกับว่าทุกคนไม่เชื่อว่าแม่นางน้อยเช่นนางจะมีความสามารถรักษาใครได้
นางหมุนหายไปเปิดประตูร้านของโถงจี้เหริน จากนั้นก็เดินตรงเข้าไป
คนรถตามเข้าไป เขากล่าวกับไป๋จื่อว่า “ท่านหมอ ข้าเป็นคนรถของจวนสกุลเฉียน ฮูหยินของข้าได้ยินมาว่าที่นี่เพิ่งเปิดกิจการได้ไม่นาน และหมอที่นี่ก็มีฝีมือยอดเยี่ยม จึงให้ข้ามาเชิญท่าน ถามท่านว่าพอจะไปทำการรักษาได้หรือไม่”
จวนสกุลเฉียน?
“นายท่านของเจ้าคือพี่เขยของใต้เท้านายอำเภอกู้ เฉียนจงหยวนใช่หรือไม่” ไป๋จื่อเลิกคิ้ว
คนรถรีบตอบ “ถูกต้องๆ เฉียนจงหยวนคือนายท่านของข้า เขาเป็นมหาเศรษฐีที่เมืองจงหยวนแห่งนี้ ขอเพียงท่านรักษาคุณชายให้หายได้ ท่านจะต้องได้รับเงินมหาศาลแน่”
เงินมหาศาล? เหตุใดนางฟังวาจานี้แล้วถึงไม่รู้เชื่อเลยเล่า ด้วยนิสัยของเฉียนจงหยวน เขาจ่ายค่ารักษาตามราคาตลาดให้ก็ไม่เลวแล้ว เงินมหาศาลหรือ…เชื่อก็บ้าแล้ว
ไป๋จื่อกล่าว “ขอโทษด้วย วันนี้ข้าไม่ค่อยสบาย ออกตรวจไม่ได้หรอก” เฉียนจงหยวนผู้นี้ทำให้นางและหูเฟิงเกือบตาย แม้หูเฟิงจะชำระแค้นครั้งนั้นไปแล้ว แต่จะให้นางไปรักษาบุตรชายของเขาถึงจวน ทำเหมือนว่าไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น ขอโทษด้วย นางทำไม่ได้จริงๆ
จนถึงตอนนี้นางยังจำท่าทางกำแหงของกู้ผิงฮุ่ยในวัน
