นั้นได้ อยากให้นางไปรักษาหรือ เหอะ…นางไม่มีทางไป!
ชัดเจนว่าคนรถเป็นคนตรงไปตรงมา เมื่อเห็นว่าไป๋จื่อไม่ยอมไป เขาก็ไม่ได้พูดอะไรไม่น่าฟัง และจากไปด้วยความเสียดายเท่านั้น
จ้าวซู่เอ๋อเข้ามาใกล้ “อาจื่อ เฉียนจงหยวนที่คนผู้นั้นพูดถึงเมื่อครู่ ก็คือเจ้าของบ้านที่พวกข้าเช่าอยู่ก่อนหน้านี้ใช่หรือไม่”
ไป๋จื่อแค่นหัวเราะ “ไม่ใช่เขาแล้วจะเป็นใคร อยากให้ข้าไปตรวจให้หรือ ไม่มีทางเสียหรอก”
“ถูกต้อง คนเช่นเขาไม่คู่ควรให้เจ้ารักษาให้หรอก” จ้าวซู่เอ๋อเองก็รู้สึกโมโหกับเหตุการณ์ครั้งนั้นเช่นกัน
ทั้งสองคนยุ่งอยู่กับการทำงาน ผ่านไปประมาณหนึ่งชั่วยามได้ ก็มีเสียงรถม้าดังมาจากด้านนอก ตามมาด้วยบุรุษรูปร่างสูงใหญ่ราวกับม้าหลายคน พวกเขาปรี่เข้ามาถามว่า “ใครเป็นหมอของที่นี่”
ไป๋จื่อมุ่นคิ้ว เคร่งเครียดขึ้นมาในทันที “หมอไม่อยู่ พวกเจ้ามีธุระอะไร”
บุรุษคนหนึ่งในนั้นกวาดสายตามองไป๋จื่อ ยิ้มเย็นเอ่ยว่า “ข้าว่าเจ้านั่นแหละที่เป็นหมอ แม่นางอายุสิบสามปี ในร้านนี้ก็มีเพียงเจ้าคนเดียว ไม่ใช่เจ้าแล้วจะเป็นใคร”
เด็กสาวคว้ากระเป๋าเข็มข้างๆ มา ทว่านางยังไม่ทันได้ดึงเข็มออกมา บุรุษผู้นั้นก็ถลันเข้ามา ยื่นมือมาหมายจะจับไหล่ของนาง
แม้ตอนนี้ไป๋จื่อจะมีแรงไม่มาก แต่ก็มีความคล่องแคล่วว่องไวดีมาก นางหมุนกายหลบได้ทันควัน
