ย ข้าชราแล้วสายตาฝ้าฟาง จึงมองไม่เห็นเสียได้”
หูจื้อยิ้มเจื่อน “ท่านจอมพลยังแข็งแรงเหมือนครั้งนั้น แววตาทอประกาย เป็นพวกข้าเองที่ต้อนรับได้ไม่เต็มที่ หวังว่าท่านจอมพลหวังจะไม่ถือโทษ”
จอมพลหวังหัวเราะฮ่าๆ สองเสียง จนหูจื้อรู้สึกจนลุกขนพอง
เขาเงยหน้ามองไปรอบๆ ก่อนจะรีบกล่าวว่า “ท่านจอมพลพบสาวใช้ที่ข้าส่งมาปรนนิบัติท่านหรือไม่”
จอมพลหวังโบกมือ “ข้าแก่มากแล้ว ไม่ต้องการสาวใช้อะไรหรอก จึงให้พวกนางไปกันหมดแล้ว ไม่จำเป็นต้องส่งมาอีก”
หูจื้อเดาได้ว่าจะเป็นเช่นนี้ จอมพลหวังผู้นี้เป็นชายชราที่ไม่รับฟังอะไรทั้งนั้น ไม่ชอบความร่ำรวย และไม่เสน่หาความรักใคร่ โชคดีที่เขาเตรียมพร้อมไว้เรียบร้อยแล้ว
“นั่งลงเถอะ!” จอมพลหวังมองไปยังจู้หยวน ก่อนจะถามเสียงเบา “เจ้าคือจู้หยวนหรือ”
จู้หยวนเกิดความรู้สึกประหลาดใจ ด้วยไม่คิดว่าจอมพลหวังจะจำเขาได้
“ข้าเองขอรับ!”
“ข้าเจ้าจำได้ ก่อนหน้านี้เจ้าเป็นรองแม่ทัพกองทหารเสือขาว บัดนี้รับตำแหน่งอะไรแล้วล่ะ” จอมพลหวังถาม
จู้หยวนรีบตอบทันควัน “เรียนท่านจอมพล ตอนนี้ข้าเป็นแม่ทัพของกองทหารนกกระจอกดำขอรับ”
“กองทหารนกกระจอกดำ?” จอมพลหวังเลิกคิ้วถาม “เมื่อก่อนข้าไม่เคยได้ยืนชื่อกองทหารนี้เลย
