้อนใจจนหาใดเปรียบ “ท่านจอมพล ท่านใจเย็นๆ ก่อนนะขอรับ ท่านหมอบอกว่าอาการป่วยของท่านต้องอาศัยการบำรุงรักษาร่างกาย จะโกรธเกรี้ยวอะไรง่ายๆ ไม่ได้ ไม่เช่นนั้นหากอาการป่วยกำเริบขึ้นมา ผลลัพธ์ก็เกินกว่าจะคาดเดาได้”
มือที่จอมพลหวังจับจอกชาสั่นเครือ เขายกมันขึ้นดื่มอึกหนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า “เจ้าพูดถูกต้อง ตอนนี้ข้าโมโหไม่ได้ ข้าก่อเรื่องไม่ได้อีก จิ้นอ๋องเป็นตายยังไม่มีใครทราบ ข้าจึงไม่อาจล้มหมอนนอนเสื่อไปอีกคน ตำแหน่งจอมพลนี้ ข้าจะต้องส่งมอบมันให้เขากับมือของตนเอง”
รองแม่ทัพจางไม่ได้พูดอะไร ในใจยิ่งรู้สึกหนักอึ้งจนพาให้ถอนหายใจยาว ทุกคนล้วนรับเรื่องที่จิ้นอ๋องตายได้แล้ว จะมีก็แต่จอมพลหวังเท่านั้นที่ไม่ยอมรับ
เขาไม่เคยคิดว่าจิ้นอ๋องตาย และไม่มีทางตาย
ข้างนอกมีเสียงนายทหารกล่าวว่า “แม่ทัพหู แม่ทัพสื่อ และแม่ทัพจู้มาเยือนขอรับ”
รองแม่ทัพจางถอยไปอยู่ด้านข้าง ส่วนจอมพลหวังยังคงนั่งอยู่ กดเก็บความเศร้าโศกและโกรธเคืองในแววตา ก่อนจะกวาดสายตามองแม่ทัพทั้งสามคนที่เข้ามาจากข้างนอกกระโจมอย่างเฉยชา
ทั้งสามคนก้าวเข้ามาคารวะ “เข้าพบจอมพล!”
จอมพลหวังโบกมือ “ไม่ต้องมากพิธี ได้ยินว่าพวกเจ้าต้อนรับอยู่ที่นอกค่ายด้ว
