ไม่ค่อยหิว เดิมทีก็ไม่อยากกินอยู่แล้ว เจ้าอย่าพลาดโอกาสนี้เลย เพราะครั้งหน้าข้าจะไม่ยอมให้เจ้าอีกแล้ว”
ในที่สุดต้วนเฉิงก็รับไว้ ในใจมีความอบอุ่นสายหนึ่งพาดผ่าน ไป๋จื่อผู้นี้ไม่เหมือนกับสหายคนใดที่เขาเคยรู้จักในอดีต เขามองเห็นว่าตนเองมีข้อด้อยมากเท่าไรจากไป๋จื่อ เมื่อเปรียบเทียบกันดูแล้ว ตัวเขาแทบจะเรียกได้ว่าไร้ประโยชน์
รสชาติสดอร่อยของน้ำแกงงูข้นเหนือความคาดหมายของเขา นี่แทบจะเป็นอาหารที่อร่อยที่สุดที่เขาเคยกินในชีวิตนี้เลยทีเดียว
แต่น่าเสียดายที่มันมีแค่ไม่กี่คำเท่านั้น เขาเพิ่งจะล้มรสชาติของมันได้ ถ้วยก็กลับมาว่างเปล่าดังเดิมแล้ว
“พรุ่งนี้พวกเราเข้าป่ากันอีกครั้งเถอะ จับงูกลับมาสักสองตัว” ต้วนเฉิงวางถ้วยลงพลางกล่าว
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ไม่ได้ วันนี้นับว่าเจ้าโชคดีรอดกลับมาได้ แต่เข้าป่าไม่ได้อีก ถ้าเกิดปัญหาอะไรขึ้นมาอีก ข้าเกรงว่าจะรับมือไม่ไหว” นางไม่กลัวเรื่องอื่น จะกลัวก็แต่เขาหาถ้ำแห่งนั้นพบ และพบคนที่ไม่ควรเห็นเข้า
ทันใดนั้น ชายหนุ่มที่พักอยู่ข้างๆ ก็กล่าวต่อ “บ้านเกิดของข้ามีกรงจับงูอยู่ชนิดหนึ่ง ขอเพียงวางกรงนี้ไว้ข้างนอก ใส่เหยื่อล่อเข้าไปในกรงสักเล็กน้อย งูก็จะเลื้อยเข้าไปเ
