ม จึงสวนกลับโดยพลัน “เจ้าคิดว่าเจ้าเป็นใคร แค่เด็กบ้านนอกที่เก็บมาเลี้ยงจากในป่าคนหนึ่ง วาจาของเจ้าถือเป็นความศักดิ์สิทธิ์หรือไร เจ้าก็แค่เด็กคนหนึ่งเท่านั้น ข้าบอกว่าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวข้องกับข้า เช่นนั้นก็ไม่เกี่ยวข้องกับข้าจริงๆ เจ้าจะทำอะไรข้าได้”
……….
ตอนที่ 462 หูเฟิงส่งจดหมายมา (5)
ไป๋จื่อถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะส่ายหน้า “ข้าไม่ทำอะไรเจ้าหรอก และไม่คิดจะทำอะไรกับเจ้าด้วย เพราะข้ามั่นใจว่าข้ารักษาท่านหัวหน้าหมู่บ้านให้หายได้ และไม่จำเป็นให้เจ้าออกค่าตรวจรักษาด้วย เพียงหวังว่าต่อไปเจ้าจะไม่ทำความผิดพลาดเช่นนี้อีก ร่างกายของคน โดยเฉพาะร่างกายของคนแก่ เขาทนรับการกระตุ้นเช่นนี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าไม่ได้หรอก”
หลี่ซื่อยังคิดจะพูดต่อ ทว่าหวังซู่เกินที่ยืนอยู่ข้างๆ ยื่นมือไปรั้งนางไว้ ทั้งยังมองหน้าด้วยสีหน้าเว้าวอน “ไม่ต้องพูดแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ”
เสียง ‘เพียะ’ ดังลั่น หลี่ซื่อตบหน้าหวังซู่เกินอย่างแรง ก่อนจะกล่าวด้วยโทสะว่า “หวังซู่เกิน เจ้าหมายความว่าอย่างไร แม้แต่เจ้าก็ไม่ให้ข้าพูดรึ แท้จริงแล้วเจ้ายืนอยู่ฝั่งไหนกันแน่ เจ้ายังเป็นบุรุษของข้าอยู่หรือไม่ ภรรยาของเจ้าถูกเด็กบ้านป่าคนหนึ่งรังแกเช่นนี้ เจ้าตาบอดหรือไร ไยถึงมองไม่เห็น”
นางเผยนิสัยที่แท้จริงออกมาแล้ว ก่อนหน้านี้นางตกอกตกใจเพราะพ่อสามีตั้งเนิ่นนาน ก่อนจะได้ยินไป๋จื่อกล่าวว่ามั่นใจในการรักษา นางถึงจะคลายใจลงได้ในที่สุด เมื่อคลาย
