ึงตรงเข้าไปตะโกนเรียกอยู่ในลานบ้านว่า “จื่อยาโถว จ่างหลิน พวกเจ้าอยู่หรือไม่”
จ้าวซู่เอ๋อกำลังต้มชาอยู่ในห้องน้ำชา ครั้นได้ยินเสียงเรียกก็รีบออกมา “ท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาหรือ รีบเข้ามานั่งเถอะเจ้าค่ะ พวกเขาอยู่ที่ชั้นบน ข้าจะไปเรียกพวกเขาให้”
ผู้มาเยือนได้ยินเช่นนั้นก็ไม่เกรงใจเช่นกัน เขาเดินเข้าไปนั่งในห้องโถง บนโต๊ะตัวยาวหน้าเก้าอี้มีชุดน้ำชาจัดวางไว้ เขารินน้ำชาให้ตัวเองเสียถ้วยหนึ่ง ดื่มไปพลาง รอเจ้าบ้านไปพลาง
การตกแต่งของบ้านหลังนี้แปลกใหม่มาก โต๊ะตัวยาวชุดเดียวกับเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่นี้ เขาเองก็ไม่เคยเห็นมาก่อนเช่นกัน
หูจ่างหลินเดินลงมาก่อน เห็นหัวหน้าหมู่บ้านกำลังนั่งจอบชา จึงเดินไปนั่งลงข้างๆ กล่าวอย่างเบิกบานใจว่า “จัดการเรื่องของสกุลไป๋เรียบร้อยแล้วหรือ”
หัวหน้าหมู่บ้านโบกมือ “อย่าพูดถึงเลย ก็แค่เรื่องไม่เป็นเรื่อง สำหรับพวกเขาแล้ว ขอเพียงยังมีลมหายใจอยู่ ข้าว่าก็คงมีเรื่องไม่จบไม่สิ้นนั่นแหละ”
ไป๋จื่อลงมาจากชั้นบนเช่นนั้น ในมือของนางถือขนมที่ยังไม่ได้เปิดกล่องหนึ่ง นางวางขนมลงบนโต๊ะ ยิ้มแย้มว่า “ทุกบ้านล้วนมีเรื่องลำบากเป็นของตนเอง ทว่าเรื่องของสกุลไป๋ดูท่าจะลำบากยากเข็ญกว่าใครๆ ท่านอย่าได้โกรธเคืองพวกเขาเลยเจ้าค่ะ นี่เป็นขนมจากร้านสรรพรส เถ้าแก่เฉินมอบให้ข้าตอนที่มาที่นี่เมื่อวานนี้ มีหลานชุดทีเดียว ท่านนำกลับไปลองชิมนะเจ้าคะ”
หัวหน้าหมู่บ้านหัวเราะเสียงดัง ขณะนี้เขาไม่
