เกรงใจแล้ว “ได้ เช่นนั้นข้าจะไม่เกรงใจเจ้าแล้ว” เขาวางถ้วยชาในมือลง ก่อนจะกล่าวกับหูจ่างหลินและไป๋จื่อ “วันนี้ข้าได้รับจดหมายแล้ว พรุ่งนี้ก็มีนายไปรษณีย์มาส่งจดหมายเช่นกัน หากไม่เกินความคาดหมายล่ะก็ หูเฟิงก็น่าจะส่งจดหมายมาด้วย ข้ามาบอกพวกเจ้าล่วงหน้า พวกเจ้าจะได้มีเรื่องน่าดีใจบ้าง”
หูจ่างหลินยิ้มไม่หุบ “นี่ช่างเป็นเรื่องที่น่าดีใจจริงๆ หลายวันนี้ข้าฝันอยู่ตลอด ฝันเห็นหูเฟิงกลับมา หากมีจดหมายจากเขามาจริงๆ เช่นนั้นก็ถือว่าฝันเป็นจริงแล้ว”
ไป๋จอื่รีบถาม “พรุ่งนี้นายไปรษณีย์จะมาส่งจดหมายมาเวลาใดหรือเจ้าคะ” พรุ่งนี้นางมีธุระต้องออกไปข้างนอก หากรู้เวลาแล้ว ก็จะได้เร่งเดินทางกลับมาให้ทัน
หัวหน้าหมู่บ้านส่ายหน้า “ข้าเองก็ไม่แน่ใจ นายไปรษณีย์ไม่ได้ส่งจดหมายของหมู่บ้านหวงถัวโดยเฉพาะ เขาต้องไปส่งจดหมายให้ครอบครัวตามชนบทที่ส่งคนเข้าร่วมกองทัพทั้งหมด อย่าน้อยน่าจะเป็นช่วงบ่ายกระมัง ถึงอย่างไรเสียหมู่บ้านหวงถัวของพวกเราก็ไกลจากตัวเมืองที่สุด”
เด็กสาวพยักหน้า “เจ้าค่ะ เช่นนั้นพรุ่งนี้หากจดหมายมาถึงแล้ว ท่านช่วยเก็บไว้ให้พวกข้าก่อนนะเจ้าคะ” พรุ่งนี้ต้องรดน้ำในที่ดิน นางไม่กล้าเชิญคนในหมู่บ้านมาทำงานนี้ เพราะต้นอ่อนเพิ่งงอกออกมาใหม่ จะรดน้ำมากๆ ในคราวเดียวไม่ได้ ไม่เช่นนั้นก็เท่ากับลงเมล็ดพันธุ์ไปโดยเปล่าประโยชน์ เมื่อเชิญคนมาทำงานแล้ว พวกเขาย่อมรีบร้อนทำงานให้เสร็จเพื่อรับเงิน ใครจะสนใจความเป็นค
